نشست معرفی و بررسی کتاب «احساسات اخلاقی، واقعیت اخلاقی و پیشرفت اخلاقی» اثر تامس نیگل، با حضور عبدالکریم سروش، مصطفی ملکیان، یاسر میردامادی و جواد حیدری، به بررسی یکی از بنیادی‌ترین پرسش‌های فلسفه اخلاق پرداخت: آیا ارزش‌های اخلاقی واقعیتی مستقل دارند یا بر احساس، توافق و داوری انسان‌ها استوارند؟ در این گفت‌وگو، دیدگاه واقع‌گرایانه نیگل در کنار نقدهای معرفت‌شناختی و تأملاتی درباره جایگاه فضیلت و تحول درونی انسان بررسی شد.

نشست «هایدگر و مسئله یهود» با سخنرانی اکبر جباری به بازخوانی مطالب مارتین هایدگر درباره یهود و یهودیت در «دفترهای سیاه» و نسبت آن با فلسفه او، ناسیونال‌سوسیالیسم و مسئله تکنیک پرداخت. این گزارش، دیدگاه‌های مطرح‌شده درباره مفاهیمی چون یهودیت متافیزیکی، بی‌جهانی و تفکر محاسبه‌گر در فلسفه هایدگر را بررسی می‌کند.

علی‌اکبر گرجی ازندریانی در تقریظی بر کتاب «امام و قائم‌مقام» نوشته دکتر محمد امیر قدوسی، به بررسی نسبت میان قدرت سیاسی، اخلاق و مسئولیت دولت می‌پردازد. او با طرح این پرسش که آیا حفظ نظام سیاسی می‌تواند توجیه‌کننده نقض اصول اخلاقی باشد، اهمیت پیوند میان اراده مردم، حقوق انسانی و اخلاق حکمرانی را برجسته می‌کند.

محسن برهانی و مرتضی بابائی در این مقاله به بررسی یکی از پرسش‌های مهم فقه کیفری می‌پردازند: آیا حکومت اسلامی در برابر هر فعل حرامی موظف به تعیین مجازات است یا در اعمال تعزیر اختیار دارد؟ نویسندگان با تحلیل دیدگاه‌های فقهی درباره تعزیر، نشان می‌دهند که رویکرد اختیارمحور از پشتوانه فقهی بیشتری برخوردار است و قانونگذار الزاماً مکلف به جرم‌انگاری همه اعمال حرام نیست.

آرش نراقی در سخنرانی «حقّ ناحق بودن» از حقی دفاع می‌کند که بر اساس آن، نادرست دانستن باور یا رفتار دیگری لزوماً مجوز مداخله و اجبار او نیست. او با بسط این ایده، «دین مدنی» را الگویی برای جمع میان زیست مؤمنانه، آزادی وجدان، برابری شهروندی و مدارا در جامعه‌ای متکثر پیشنهاد می‌کند.

گزارش «مهاجرت ایرانیان: علل و انگیزه‌ها» به بررسی داده‌محور پدیده مهاجرت ایرانیان و عوامل مؤثر بر تصمیم به رفتن می‌پردازد. این پژوهش با تحلیل بیش از یازده هزار پرسشنامه، تصویری از نگرش‌ها، دغدغه‌ها و تجربه‌های مهاجران و کسانی که در فکر مهاجرت هستند ارائه می‌کند.

این مطلب با بررسی دیدگاه‌های پیتر گری و عبدالحسین وهاب‌زاده، نظام آموزش مدرن را از منظر آزادی، طبیعت کودک و نقش بازی به چالش می‌کشد. نویسنده نشان می‌دهد که چگونه این دو متفکر بر ضرورت بازگشت کودکان به تجربه، کنجکاوی و یادگیری آزاد تأکید دارند.

آیا برای بالیدن به شاهنامه باید آن را از آغاز تا پایان خوانده باشیم؟ این نوشته در نقد سخنان اخیر مصطفی ملکیان نشان می‌دهد که شاهنامه فراتر از یک کتاب، کلان‌متنی فرهنگی است که شخصیت‌ها و داستان‌هایش طی سده‌ها در حافظه جمعی، هنر و زندگی ایرانیان حضور داشته‌اند.