چرا این کتاب؟
- برای آشنایی با نخستین صورتبندیهای فکری امیل چوران.
- برای خواندن نثری شاعرانه و تیره درباره رنج، مرگ و پوچی.
- برای فهم پیوند ادبیات، فلسفه و تجربه شخصی در اندیشه اگزیستانسیالیستی.
- برای علاقهمندان نیچه، شوپنهاور، داستایوفسکی و جستارنویسی فلسفی.
معرفی کتاب
«بر قلههای ناامیدی» نخستین اثر امیل چوران است؛ کتابی که او در جوانی و در دورهای از بیخوابی، اضطراب و اشتغال ذهنی شدید با مرگ نوشت. این اثر از همان آغاز، جهان فکری چوران را آشکار میکند: جهانی آکنده از رنج، شک، فروپاشی، تنهایی و وسوسه بیمعنایی.
کتاب بهجای ساختن یک نظام فلسفی منسجم، از قطعهها و تأملات کوتاه تشکیل شده است. چوران در این نوشتهها درباره مرگ، خودکشی، معصومیت، شناخت، جنون، ناامیدی و ناتوانی آگاهی سخن میگوید. او فلسفه را به زبان اعتراف، فریاد، شعر و تجربه زیسته نزدیک میکند و از همین رو، خواندنش بیشتر شبیه مواجهه با یک ذهن در بحران است تا مطالعه یک رساله نظری.
اهمیت این کتاب در جایگاه آن در شکلگیری صدای خاص چوران است. بسیاری از مضمونهایی که بعدها در آثار فرانسوی او پختهتر میشوند، در اینجا با شدتی جوانانه و بیواسطه حضور دارند. این اثر برای خوانندگانی مناسب است که به ادبیات فلسفی، اگزیستانسیالیسم، بدبینی فلسفی، مسئله مرگ و تجربههای مرزی آگاهی علاقه دارند.
همگان معصومیتشان را از کف نمیدهند. ازاینرو همه اندوهگین نیستند. آنان که معصومانه میزیند، نه از سر حماقت ـ که معصومیت موقعیتی است ناب و مبرا از چنین نواقصی ـ بلکه از سر عشق غریزی و ذاتی به طبیعت، که معصومیت همیشه بیدرنگ افسون آن را درمییابد، هم آنان به هماهنگی با زندگی میرسند، به یکیشدن با آن. و چه بسیار رشک میبرند به آنها، کسانی که بر قلههای ناامیدی در کشمکشاند.