آهنگ کوثر

سید آهنگ کوثر در ۴ خرداد ۱۳۱۵ زاده شد و اهل استان فارس است. او تحصیلات تکمیلی خود را در ایالات متحده آمریکا گذراند و مدرک دکترای روابط آب و خاک و گیاه، با گرایش مهندسی آبیاری و آب‌شناسی جنگل، را از دانشگاه اورگن آمریکا دریافت کرد.

کوثر فعالیت پژوهشی خود را از سال ۱۳۵۱ با پژوهش درباره پخش سیلاب در ایستگاه نودهک قزوین آغاز کرد و از دی ۱۳۵۸ در جونگان ممسنی فارس ادامه داد. از سال ۱۳۶۳ او طرح‌های «آبخوانداری» (Aquifer Management) را در منطقه گربایگان فسا و دیگر مناطق مرکزی ایران به اجرا گذاشت؛ شیوه‌ای که بر پایه هدایت و ذخیره‌سازی رواناب سیلاب در آبخوان‌های زیرزمینی به‌جای ساخت سدهای مخزنی استوار است. او فلسفه آبخوانداری را نخستین‌بار در ۷ شهریور ۱۳۷۳ در چهارمین کنگره علوم خاک در دانشگاه صنعتی اصفهان تدوین و ارائه کرد.

کوثر سال‌ها در کنار برادران آبخوان‌دار خود، در کانکسی در بیابان‌های گربایگان فسا زندگی کرد و از منتقدان جدی رویکرد سازه‌ای در مدیریت آب کشور، به‌ویژه ساخت سدهای مخزنی بزرگ، بود. او بر این باور بود که در سرزمینی با میانگین تبخیر سالانه بیش از دو متر، تغذیه مصنوعی آبخوان‌های درشت‌دانه، که در مساحتی معادل حدود ۱۴ میلیون هکتار از خاک ایران قابل اجراست، روشی کم‌هزینه‌تر، پایدارتر و کم‌زیان‌تر از دیدگاه محیط‌زیستی نسبت به سدهای بزرگ است.

کوثر در ۱۹ آبان ۱۳۸۴، در آیین روز جهانی علم در بوداپست مجارستان، جایزه عالی یونسکو در حوزه آب را از دست کوییچیرو ماتسورا، مدیرکل وقت یونسکو، دریافت کرد. از دیگر افتخارات او می‌توان به جایزه بهترین مقاله آبخیزداری (۱۳۷۲)، مدال پژوهش درجه سه (۱۳۷۵)، جایزه دوم خوارزمی (۱۳۷۵)، مدال طلای مالکیت معنوی جهانی (۱۳۷۵)، جایزه ملی محیط‌زیست (۱۳۷۹)، و جوایز بین‌المللی از سازمان اسکان بشر سازمان ملل (۲۰۰۴) و از یونسکو برای رودخانه‌های بزرگ ساخته دست بشر (۲۰۰۵) اشاره کرد. روش آبخوانداری او در سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو) نیز به‌عنوان راهکاری برای مقابله با گرسنگی جهانی مورد تأیید قرار گرفته است.