حاتم قادری

حاتم قادری در سال ۱۳۳۵ در تهران متولد شد. او دوره کارشناسی علوم سیاسی را در دانشگاه ملی (شهید بهشتی) و مقاطع کارشناسی ارشد و دکتری را در دانشگاه تربیت مدرس به پایان رساند. پایان‌نامه کارشناسی ارشد او درباره اندیشه سیاسی غزالی و رساله دکتری‌اش با عنوان «تحول مبانی مشروعیت خلافت از آغاز تا فروپاشی عباسیان» زیر نظر سید جواد طباطبایی و چنگیز پهلوان نوشته شد. از سال ۱۳۷۳ تا ۱۳۹۸ عضو هیئت علمی گروه اندیشه سیاسی دانشگاه تربیت مدرس بود و پس از بازنشستگی در مؤسسه رخداد تازه نیز تدریس کرده است.

قادری از پژوهشگران تأثیرگذار در ادبیات علوم سیاسی فارسی‌زبان است و تاکنون حدود ۱۹ کتاب و ده‌ها مقاله در زمینه اندیشه سیاسی، تاریخ اندیشه و علوم سیاسی منتشر کرده است. از مهم‌ترین آثار او می‌توان به «اندیشه‌های سیاسی در اسلام و ایران»، «اندیشه‌های سیاسی در قرن بیستم»، «تحول مبانی مشروعیت خلافت» و آثاری درباره ایران و یونان و فلسفه سیاسی اشاره کرد. بسیاری از این کتاب‌ها منابع درسی و مرجع در دانشگاه‌های ایران محسوب می‌شوند.

در حوزه نظری، قادری به مفهوم «زعیم‌گرایی» و «ولایت‌خویی» در جامعه و جغرافیای ایران پرداخته و آن را مانعی تاریخی برای توسعه و دموکراسی می‌داند. او معتقد است جامعه ایرانی از مشروطه تاکنون ارزش‌هایی چون آزادی و عدالت را جذب کرده اما همچنان درگیر الگوهای اقتدارگرا و مرجعیت‌محور باقی مانده است. قادری بر ضرورت گذار تدریجی به مدرنیته و بازاندیشی در الهیات سیاسی تأکید دارد و در مصاحبه‌ها و سخنرانی‌های متعدد به نقد ساختار قدرت در جمهوری اسلامی پرداخته است. او همچنین از مخالفان پایدار شرکت در انتخابات پس از دهه شصت شناخته می‌شود.