زندگی و اندیشه
محمدرضا حیدری پژوهشگر ایرانی و استادیار پژوهشی مؤسسه پائولا ام. تریننز برای پایداری و انرژی در دانشگاه نورث‌وسترن است. پژوهش‌های او بر کربن‌زدایی صنعت و سامانه‌های انرژی، انرژی‌های تجدیدپذیر، اقتصاد چرخشی و طراحی فناوری‌ها و زیرساخت‌های کم‌کربن و پایدار متمرکز است.
محمدرضا حیدری پژوهشگر و استادیار پژوهشی در مؤسسه پائولا ام. تریننز برای پایداری و انرژی دانشگاه نورث‌وسترن است. او دکترای مهندسی محیط زیست خود را از دانشگاه ایالتی میشیگان دریافت کرده و پیش از آن در دانشگاه صنعتی شریف در رشته سازه‌های هیدرولیکی و در دانشگاه تبریز در رشته مهندسی آب تحصیل کرده است. مسیر دانشگاهی و حرفه‌ای او از مسائل آب و زیرساخت‌های عمرانی آغاز شده و سپس به حوزه‌های گسترده‌تر انرژی، محیط زیست و توسعه پایدار گسترش یافته است.
پژوهش‌های کنونی حیدری بر طراحی راه‌حل‌های مهندسی سیستمی برای گذار به صنایع و سامانه‌های انرژی پایدار متمرکز است. کربن‌زدایی صنایع و انرژی، توسعه و استقرار انرژی‌های تجدیدپذیر، اقتصاد چرخشی، مواد پایدار و تحلیل زیرساخت‌های دیجیتال از محورهای اصلی فعالیت او هستند. او برای ارزیابی فناوری‌ها از روش‌هایی چون تحلیل فنی-اقتصادی، ارزیابی چرخه عمر، مدل‌سازی سامانه‌ها و تحلیل تصمیم استفاده می‌کند.
بخشی از کارهای او به پیوند میان انرژی، آب و فناوری‌های نو اختصاص دارد. در پژوهش‌های اخیرش، رشد مراکز داده و هوش مصنوعی را از منظر نیاز به برق، آب، تاب‌آوری شبکه و پیامدهای زیست‌محیطی بررسی کرده و بر یافتن مسیرهایی تأکید کرده است که پاسخ به تقاضای فزاینده انرژی را با اهداف بلندمدت کربن‌زدایی و پایداری سازگار کنند.
حیدری همچنین در نوشته‌ها و فعالیت‌های فارسی خود به مسائل ایران از منظر توسعه پایدار می‌پردازد. موضوعاتی چون بحران و بهره‌وری آب، ناترازی انرژی، محیط زیست، اقتصاد سیاسی منابع و کیفیت حکمرانی در این فعالیت‌ها برجسته‌اند. او در پروژه «آوای محیط زیست» نیز بر آموزش عمومی و افزایش آگاهی اجتماعی درباره محیط زیست و توسعه پایدار تمرکز دارد.
در مجموع، رویکرد او پیوند دادن دانش مهندسی با ارزیابی‌های اقتصادی و زیست‌محیطی و مسائل سیاست‌گذاری است؛ رویکردی که مسئله پایداری را نه صرفاً به‌عنوان حفاظت از محیط زیست، بلکه در ارتباط با انرژی، صنعت، منابع، زیرساخت و توسعه اقتصادی بررسی می‌کند.
