نیکولاس جولی فیلسوف و پژوهشگر تاریخ فلسفه مدرن اولیه است که بیشتر با آثارش درباره لاک، لایبنیتس، دکارت و مالبرانش شناخته میشود. او استاد بازنشسته فلسفه در دانشگاه کالیفرنیا، ارواین است و در تفسیر نسبت متافیزیک، الهیات و نظریه ذهن در فلسفه قرن هفدهم و هجدهم جایگاهی مهم دارد.
نیکولاس جولی فیلسوف بریتانیایی و استاد بازنشسته فلسفه در دانشگاه کالیفرنیا، ارواین است. او در مدرسه کینگز کانتربری و کالج کلر کمبریج تحصیل کرد و در سالهای آغازین فعالیت دانشگاهی خود با کالج کرایست کمبریج نیز همکاری پژوهشی داشت.
جولی در دانشگاه کالیفرنیا، سندیگو، دانشگاه سیراکیوز و سپس دانشگاه کالیفرنیا، ارواین تدریس کرده است. او در ارواین مدتی ریاست گروه فلسفه را نیز بر عهده داشت و پژوهشهایش عمدتاً بر تاریخ فلسفه مدرن اولیه متمرکز است.
از آثار مهم او میتوان به «Leibniz and Locke»، «The Light of the Soul: Theories of Ideas in Leibniz, Malebranche, and Descartes»، «Locke: His Philosophical Thought»، «Leibniz»، «Causality and Mind» و «Locke’s Touchy Subjects: Materialism and Immortality» اشاره کرد. جولی در این آثار به مسائلی چون نظریه ایدهها، ذهن و بدن، مادهانگاری، جاودانگی نفس، علیت و نسبت فلسفه و الهیات در اندیشه فیلسوفان مدرن اولیه میپردازد.