زویا پیرزاد

زویا پیرزاد، نویسنده و مترجم ایرانی ارمنی‌تبار، در سال ۱۳۳۱ در آبادان به دنیا آمد. تجربهٔ زیستن در فضای چندفرهنگی آبادان و در میان خانواده‌های ارمنی و کارکنان صنعت نفت، بعدها در فضای داستانی برخی از مهم‌ترین آثار او بازتاب یافت.

او فعالیت ادبی خود را با ترجمه و داستان کوتاه آغاز کرد و در سال‌های ۱۳۷۰، ۱۳۷۶ و ۱۳۷۷ مجموعه‌داستان‌های «مثل همه عصرها»، «طعم گس خرمالو» و «یک روز مانده به عید پاک» را منتشر کرد. «طعم گس خرمالو» در جشنوارهٔ بیست سال ادبیات داستانی مورد تقدیر قرار گرفت.

نخستین رمان بلند پیرزاد، «چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم»، در سال ۱۳۸۰ منتشر شد و جایگاه او را در داستان‌نویسی معاصر ایران تثبیت کرد. این رمان، با تمرکز بر زندگی کلاریس، زنی ارمنی و خانه‌دار در آبادان دههٔ چهل خورشیدی، تنش میان وظایف خانوادگی، خواسته‌های فردی و یکنواختی زندگی روزمره را روایت می‌کند. اثر یادشده برای او جایزهٔ بنیاد هوشنگ گلشیری، جایزهٔ مهرگان ادب و کتاب سال جمهوری اسلامی ایران را به همراه آورد.

نثر ساده و روان، توجه به جزئیات زندگی روزمره، تمرکز بر جهان درونی زنان و بازنمایی روابط خانوادگی از ویژگی‌های برجستهٔ آثار پیرزاد است. او از خلال رفتارها، سکوت‌ها و گفت‌وگوهای معمولی شخصیت‌ها، تنش‌های عاطفی و اجتماعی را آشکار می‌کند. پیرزاد همچنین مترجم آثاری چون «آلیس در سرزمین عجایب» لوئیس کارول و «آوای جهیدن غوک» بوده است. آثار داستانی او به زبان‌های گوناگون، از جمله فرانسوی، ترجمه شده‌اند.