گیجی و گنگی سکوت در ابتدا و بصیرتافزایی آن در انتها
گزیدههای استاد مصطفی ملکیان@mostafamalekian
✍️مصطفی ملکیان
🔹اگر کسی تصمیم بگیرد سکوتش را افزایش دهد، روزهای اول یک نوع گیجی و گنگی احساس میکند، انگار کندذهن شده است؛ یعنی احساس میکند که قبلا مطالب را بهتر فهم میکرد، ولی الان انگار سطح فهمش پایین آمده است. اتفاقا روانشناسان هم در این باب کار کردهاند، مخصوصا عالمان روانشناسی فراشخصی مثل کن ویلبر که چرا اوایل که آدم به سکوت عادت ندارد یک نوع گیجی، یک نوع کندذهنی و بلاهت، در خود احساس میکند ولی بعد از مدتی، دیر یا زود، آهسته آهسته میبیند درست برعکس شد: تیزهوشتر از بقیه است. آن وقت تعجب میکند که چرا دیگران یک حرفی را فهم نمیکنند، تعجب میکند که چرا سخنگو باید سخن را تا آخر بگوید، با اینکه وقتی اول مطلب را میگوید آدم تا آخرش را متوجه میشود و تعجب میکند که چرا دیگران منتظرند که سخن به آخر برسد. سکوت این بصیرتافزایی را دارد.
💢کتاب عمر دوباره، صفحه 164
🔹اگر کسی تصمیم بگیرد سکوتش را افزایش دهد، روزهای اول یک نوع گیجی و گنگی احساس میکند، انگار کندذهن شده است؛ یعنی احساس میکند که قبلا مطالب را بهتر فهم میکرد، ولی الان انگار سطح فهمش پایین آمده است. اتفاقا روانشناسان هم در این باب کار کردهاند، مخصوصا عالمان روانشناسی فراشخصی مثل کن ویلبر که چرا اوایل که آدم به سکوت عادت ندارد یک نوع گیجی، یک نوع کندذهنی و بلاهت، در خود احساس میکند ولی بعد از مدتی، دیر یا زود، آهسته آهسته میبیند درست برعکس شد: تیزهوشتر از بقیه است. آن وقت تعجب میکند که چرا دیگران یک حرفی را فهم نمیکنند، تعجب میکند که چرا سخنگو باید سخن را تا آخر بگوید، با اینکه وقتی اول مطلب را میگوید آدم تا آخرش را متوجه میشود و تعجب میکند که چرا دیگران منتظرند که سخن به آخر برسد. سکوت این بصیرتافزایی را دارد.
💢کتاب عمر دوباره، صفحه 164