داعشیّات

اقای احمد شما از کجا میدانید که نخوانده ام ؟شما اگر پاسخی دارید بفرمایید یا اقای مسلمان حرفی برای گفتن داشته باشد ورود نماید اما این حسادت واهل سنت وعلم شیعیان چه ربطی به هم داشت ؟ وچه ربطی به کامنت من داشت نمیدانم

اقای احمد بیخودی ذوق میکنید بنیان گفته های اقای مسلمان اینست که جهان قانونمند است واز این میخواهد وجود خدا وقانونگذار را نتیجه گیری نماید اقای مسلمان غافل از اینست که قانونمندی جهان درونیست از خودش است واگر نبود بدین صورت وجود نداشت واز هم میپاشید وبه صورت دیگری وبا قوانین دیگری موجود میشد به صرف وجود جهان وطبیعت نمیتوان حکم به وجود خدا داد حال که بخواهیم از ان هم فراتر رویم منظور خدای ادیان با ان صفات را در نظر داشته باشیم که علم مطلق دارد وقدرت مطلق دارد وتوانایی مطلق دارد و خیر محض است و....که اصلا هیچکدام قابل اثبات نیست وجود داعش و داعشیان از جمله شیعی وسنی اش بدلیل وجود ظرفیت داعش پروری در قران ومنابع اسلام یعنی حدیث وروایات است وقتیکه قران صراحتا حکم گردن زدن وقتال با کافران ومشرکان ومنافقان را صادر میکند حتی در شرایطی که انها جنگی را شروع نکرده اند وقتیکه از قران وحدیث وروایات جهاد ابتدایی در میاید حتما ولزوما داعش هم در میاید هردینی که خود را حق مطلق بداند ودیگران را باطل بداند همینجا خیمه واتش جنگ را افروخته است قران بصراحت میگوید که کافران ومنافقان را هرکجا گیراوردید بکشید وحتی از مسیحیان ویهودیان واهل کتاب هم درنمیگذرد وبر علیه همه حکم قتال میدهد با چنین منابعی باید داعش پرورش یابد

پاسخ به جناب علیزاده:من ازطرح این پرسش فقط یک هدف داشتم وآن پاسخ به جناب ایمان بود ،که ایشان درابتدای کامنتهابا قاطعیت تمام فرمودند:نیازی به دین نیست می توان بدون دین پاسخ تمام پرسشهای اخلاقی را داد!منتظر پاسخ جناب ایمان بودم،ولی متاسفانه پاسخی از ایشان نشنیدم؟؟ من هم با شما موافقم،،در همه ادیان توحیدی اختلاف تفسیروجود دارد (حکایت فیل درتاریکی در قصه مولاناست ) به نظرمن ماهیت وذات خدایک راز است از ازل تاابد. و راز همیشه بر همگان پوشیده خواهد ماند.پیامبران ادیان فقط وجود اورا بیان کردندبه عنوان عقل کل وخالق هستی واز طریق صفات او را معرفی کردند.مشکل بشر امروز این است که درعالم حس وماده گرفتاراست وازآن بالاتر نمی رود،تازه اگربالاتر برود وارد عالم خیال می شود (خیال اندر خیال)،اگرانسانی بتواندعالم خیالات وتصورات درونی را سامان بخشد،که بسیار مشکل است ،تازه وارد عالم عقل می شود،وآن عقل خالص است (منظورمن عقل حسابگرنیست)و اگر وارد عقل خالص شود فقط می تواند بگوید خدا وجود دارد،هر فیلسوفی که این مراحل را به نوعی طی کرده است، خداباور است. ودر پایان توصیه دوستانه جنابعالی به من :دکارت درهمه چیز حتی دربدن خودشک کرد.اما درشک کردن خود شک نکرد...شک در شک،دیگر شک نیست وشک ازبین می رود باتشکرواحترام

پاسخ به «شیما،» اندر چه‌گونگی هیِ اخلاقِ خداباورانه و خدا ناباورانه. ببینید، چون پرسشِ شما بسیار پایه‌ای ست نمی‌شه در چند خط یا بند به آن پاسخ داد. من هم اصلاً هدف‌ـم پاسخ‌دادن به پرسشِ شما، اون‌جوري که شما مطرح کرده اید، نیستم. کاري که من می‌تونم بکنم اینه که پرسشِ شما رو تحلیل کنم. کاري که من می‌خوام بکنم متمرکزشدن در پرسشِ شما ست. . پیش‌فرضِ شما اینه که منطقي وجود داره که خداپرستان بر اساس‌ـش کارِ اخلاقی می‌کنن و اینکه خداناباوران پیروِ این منطق نیستند. چون شما از «اثبات» ها حرف زدید و دنبالِ مدارکِ عینی هستید، بهتره اندکي در باره‌یِ اثبات هایي که خداپرستان ارائه می‌کنن حرف بزنیم. گروهِ بسیاري از خداپرستان (از دین هایِ کهنِ منسوخ و نامنسوخ بگیرید تا دین هایِ ابراهیمی)، برایِ نمونه، از ترسِ عذابِ خدا یا خدایان دست به کار هایي می‌زدند و می‌زنند. آیا این افراد «ثابت» کرده بودند/اند که این خدا یا خدایان در صورتِ سرپیچی اون ها رو شکنجه خواهند کرد؟ یا بگذارید کمي عمیق‌تر برویم؛ قطعاً یکایکِ خداپرستان «تنها» برایِ هدفِ پیشِ-پا-اُفتاده‌ای مانندِ «گریز از شکنجه» دست به کارِ اخلاقی نمی‌زنند بلکه بسیار اند خداپرستاني که فلسفه‌اي پیچیده‌تر داشته و دارند. اما پرسش این است: آیا از نظرِ شما خداپرستان هیچ‌گاه ثابت کرده اند که خدا یا خدایاني که به آن باور دارند حقیقی اند، تا حالا پس از اون بخوایم نتایجِ اخلاقی از وجودـشان بگیریم یا نه؟ نکته همین‌جا ست: خداپرستان به خدا/خدایان‌ـشون باور دارند صرفِ نظر از اینکه اثبات‌ـش کنند یا نه. خداپرستانِ تاریخ بی‌آنکه «مدرکي» داشته باشند به خدا/خدایان‌ـش باور داشته اند و در این راه خدمت‌گزاری کرده اند. خداناباوراني هم که معتقد به کارِ اخلاقی اند «خدمت به بشر» (یا «خدمت به همه‌یِ موجودات») رو پیش‌فرض قرار می‌دن و بر اساس‌ـش دست به کنش می‌زنند. از طرفي، ممکنه از نظرِ شما اثباتِ قابلِ‌قبولي برایِ وجودِ خدا ارائه شده و معتقد اید که می‌شه این موضوع رو اثبات کرد. حتّا اگر این موضوع رو باور داشته باشید، یکي از مشکل هاـتون اینه: اینکه چند درصد از خداپرستانِ گذشته و کنونی می‌تونن خدا/خدایاني که می‌پرستند رو اثبات کنن؟ بی‌شک پُرشمار اند کساني که به خدا اعتقاد دارند اما نمی‌توانند اثبات کنند؛ همچنین خداپرستاني هستند که اصلاً به اثباتِ خدا اعتقاد ندارند! بنا بر این، کساني که بی‌مدرک و بی‌اثبات کارِ اخلاقی می‌کنند محدود به خداناباوران نیست و شما در طرحِ پرسش‌ـتون نباید خودـتون رو محدود به خداناباوران بکنید. نسخه‌یِ خلاصه‌یِ همه‌یِ این حرف هایی که زدم اینه: «شما می‌پرسید که چه مبنایِ محکمي برایِ اخلاق‌گراییِ خداناباوران وجود داره؟! خب، خودِ خداباوران مگه مدرکِ محکمي برایِ خدایان‌ـشان داشته اند که به پرستش و پیروی از اون ها می‌پرداختن و می‌پردازند؟» افزون بر گفته‌یِ بالا، اگر ما هیچ شکّي در وجودِ خدایي خاص نداشته باشیم و هیچ‌شکّي هم نداشته باشیم که آموزه یا کتابي خاص از طرفِ خدا فرستاده شده، همچنان ما با یک نکته‌یِ مشکل‌سازِ دیگه روبه‌رو خواهیم بود: یعنی، جایي که افراد در اخلاقی‌بودن یا نبودنِ کنشي با هم مخالفت می‌کنند. این موضوع به فرسته‌اي که درـش هستیم، یعنی «داعشیات،» هم پیوند داره. همان‌طور که می‌بینید، حتّا اگه من و شما خدایي یکسان رو بپرستیم و کتاب (یا آموزه‌اي) یکسان رو مقدّس بشماریم، به این معنی نخواهد بود که باور هایِ اخلاقیِ یکساني خواهیم داشت. علّتِ آن ساده ست: چون برداشت و «تفسیرِ» آدم هایِ گوناگون با هم متفاوته. معمولاً یکي از نقد هایي که برخی خداپرستان از خداناپرستان دارند اینه که «منبعِ» موسّخي برایِ اخلاقیات‌ـشون ندارند. این‌ دسته می‌انگارد که وجودِ متني ثابت باعث می‌شه که همه‌یِ افراد برداشتي یکسان از اون ها داشته باشن. اگر تاریخِ ادیانِ گوناگون و نیز برخورد هایِ انتقادی با متن ها رو مطالعه بکنید خواهید دید که از یک کتاب یا آموزه‌‌ایِ ثابت چه تفسیر هایِ متناقضي صورت گرفته؛ افرادي با یک متن صلح‌آمیزترین چیز ها رو می‌آموزند؛ گروهي دیگه بر اساسِ همون متن دست به کشتار می‌زنن. تا تاریخِ ادیانِ گوناگون رو، به‌طورِ خاص مسیحیت و اسلام که دین هایي «کتاب‌محور» اند، نخونید به تنوّعِ بی‌اندازه‌یِ تفسیر ها پی نخواهید برد (هر کسي هم از نظرِ خودـش می‌تونه تفسیر هایِ خودـش رو «اثبات» کنه!). بنا بر این، این درست است که همه‌یِ خداناباوران نقطه‌یِ ثابتي برایِ استخراجِ «آنچه پیروِ اخلاق است یا نیست» ندارند، نکته این‌جا ست که وضعِ خداپرستان نیز چنین است. خداناباوران «طبیعت» رو تفسیر می‌کنند، خداباوران «کتاب» رو. (جالبه که «سنت آگوستین» در یکي از نوشته‌ هایِ خود همین تقسیم‌بندی رو می‌کنه--یعنی، طبیعت و کتاب--و می‌گه که تفسیرِ متنِ مقدّس از تفسیرِ طبیعت دشوارتره و باید متنِ مقدّس رو بر پایه‌یِ طبیعت تفسیر کنیم؛ سخنی ست بس ژرف برایِ کسي که در سده‌یِ چهار و پنجِ میلادی می‌زیسته.) نسخه‌یِ خلاصه‌یِ این بخش از گفته‌یِ من: «شما می‌پرسید که چه مبنایِ محکمي برایِ شناساییِ باید ها و نباید هایِ اخلاقی برایِ خداناباوران وجود داره؟! خب، چه مبنایِ محکمي برایِ باید ها و نباید هایِ اخلاقیِ خداباوران هست؟ آیا خداباورانِ یک دینِ خاص در همه‌یِ زمان ها و در همه‌یِ مکان ها نظر هایِ اخلاقیِ یکساني داشته اند؟» اگر به‌راستی بنا هایِ اخلاقیِ خداباوران چنین مشخّص و بی‌نقص است که برخي ادعا می‌کنند، چرا این‌همه جنگ-و-کشتار هایِ درون‌دینی داشته ایم؟ هر طرفِ دعوا هم همیشه ادعا می‌کند که برداشتِ او ست که درست است! بنا بر این، حتّا اگه خدایِ ما و متنِ مقدّس ما یکسان باشه، به این معنی نیست که دیدگاه هایِ یکساني ازـش استخراج کنیم. تفسیر و برداشتِ بشر از هر پدیده‌اي در این گیتی—چه تفسیرِ دین و خدا و اخلاقِ الاهی باشه و چه تفسیرِ پدیده هایِ طبیعی، چه این بشر خداباور بشه و چه خداناباور—به «مکان» و «زمان» وابسته است و در فرهنگ هایِ گوناگونِ بشر متغیّر است. حالا برایِ افزودنِ لایه‌اي دیگه به این بحث بیایید آزمایشي ذهنی انجام دهیم: فرض کنیم شما با خدا دیدار می‌کنید و خدا آدمي رو به‌ـتون نشون می‌ده و می‌گه که شما آزاد اید هر کاري می‌خواهید با این آدم بکنید، بی‌اونکه کنشِ شما پاداش یا شکنجه‌ای در پی داشته باشه. آیا برایِ شما یا من یا هر آدمِ خداباوري سخت خواهد بود که این آدم رو نَکُشِه؟ یا عذاب‌ـش نده؟ چون خدا من رو در این مورد آزاد گذاشته، باید باعثِ رنج‌دیدنِ این آدم بشم؟ و این منطقی خواهد بود؟ آیا واقعاً تعجب خواهید کرد اگه من در این شرایط بلایي بر سرِ این آدم «نیارم»؟ و این بحث رو تا ناکجا می‌شه ادامه داد. حتّا کساني هستند که فکر می‌کنند اصلاً خداپرستان نمی‌تونن آدم هایي اخلاقی باشن و البته کساني هم ادعایِ عکس‌ـش رو می‌کنن. افزون بر این ها، ما تاریخي دراز از فلسفه‌یِ اخلاق هم داریم که من اصلاً حرفي ازـش نبردم؛ مراجعه به اون ها و آشنایی با مکتب هایِ مختلف می‌تونه آدم ها رو، چه خداپرست چه خداناپرست، در چه‌گونگیِ رفتار راهنمایی کنه. ولی اینکه شما دنبالِ اون استدلالِ نفوذناپذیرِ سراسرمنطقی می‌گردید، به نظرـم، نه در محفلِ خداباوران خواهید یافت و نه در محفلِ خداناباوران. و این موضوع اصلاً به مساله‌یِ «اخلاق» خلاصه نمی‌شه.همین بحثي که میانِ دو کاربرِ «مسلمان» و «ایمان» درگرفت بی‌ربط به مساله‌اي که دارم درباره‌ـش حرف می‌زنم نیست. اینکه شما دین‌دار باشید یا نه، اینکه به وجودِ نظم در دنیا اعتقاد داشته باشید یا نه، تاثیري در این نداره که شما «نمی‌تونید» وجودِ نظم در دنیا رو «اثبات» کنید؛ دستِ‌کم هنوز استدلالِ قانع‌کننده‌اي در معرفت‌شناسی برایِ این موضوع داده نشده. نگذارید این تقسیم‌بندیِ «خداباور» و «خداناباور» شما رو فریب بده؛ و نیز نگذارید هیچ‌کدام از این دو گروه شما رو فریب بدن به اینکه «آن یگانه‌راهِ درست‌زیستن»--یا «اخلاقی‌زیستن»—را کشف کرده اند؛ همین برخورد هایِ تعصّبی ست که به جنگ و کشتار هایِ درون‌دینی و برون‌دینی و بزرگترین جنایاتِ تاریخِ بشر انجامیده و می‌انجامه: چون هر طرف گمان می‌کنه که حق با او ست و در آن شکّي نیست! و در پایان توصیه‌اي دوستانه: هرگاه گمان کردید که چیزي ست که «هیچ‌شکّي» در آن نیست، از خود بهراسید و بدانید که به مطالعه‌یِ بیشتر در باره‌یِ آن نیاز دارید. با مهر

پاسخ به جناب علم دوست جنابعالی متاسفانه بادقت سخنان من رادر قسمت اثبات براهین وجود خدا از نظرراسل مطالعه نکرده اید 1-من هیچ خصومتی باشخص جناب راسل ندارم.ایشان یکی ازریاضیدانان وفیلسوفان برجسته جهان هستند.تمامی دانشمندان ((خداباور وخداناباور))ازنظر علمی قابل تقدیرواحترام هستند چراکه به بشریت از نظر علمی خدمت می کنند 2-آیایک دانشمند نمی تواند از لحاظ روحی ویا جسمی بیمار باشد؟؟ 3-سوال من این است چه الگوی اخلاقی جامع یک خداناباور می تواند برای کل جهان (درشرق وغرب عالم )نه فقط غرب!!که پاسخگوی تمام نیازهای بشریت باشد،،معرفی کند؟؟ 4-قاعده همدردی به تنهایی نمی تواند الگویی جامع برای تمام بشریت با فرهنگهای متفاوت باشد!! جناب مسلمان فرمودند ادیان ابراهیمی می توانند پاسخگو باشند ودلایل خودشان را بیان کردند. بااحترام

پاسخ به شیما: 1_ شما پرسیده بودید که «چه مبنایی برای اخلاق سکولار وجود دارد؟» پاسخ من این بود که «همدردی» را پایه ای برای اخلاق میدانند. و این «همدردی» بصورت بسیار وسیع در نظر گرفته میشود. اصلاً بحث بر سر همدردی با موجودات دیگر نبود! لطفاً با دقت بخوانید! 2_ اولاً من «وکیل مدافع راسل» نیستم! و ثانیاً نمیدانم که شما خصومتی با راسل دارید؟! اما، همانطور که قبلاً گفتم، اینکه شما بجای نقد سخن فیلسوفی مثل راسل به شخصیت او حمله کنید، فقط نوعی مغالطه است. 3_ راسل کتابی دارد با عنوان «زناشویی و اخلاق» که در آن به اخلاق جنسی پرداخته. اخلاق جنسی راسل با اخلاق جنسی سنتی و دینی ما متفاوت است. او بر اساس آنچه خودش اخلاقاً درست میدانسته است، زندگی میکرده. «راسل زندگی اصیل داشته و تابع مراجع بیرونی نبوده است.» او به free love : رابطۀ جنسی آزاد اعتقاد داشته! اگر شما به این امر اعتقاد ندارید، میتوانید با ارائۀ دلیل آن را نقد کنید، نه اینکه به راسل توهین کنید و او را بیمار جنسی و روانی بخوانید. با احترام. موفق باشید.

متاسفانه "جناب مسلمان" اکثر پاسخهای ایمان عزیز را - که به نوعی نتیجه گیری و نشان دهنده ی تناقضات در استدلالهای "ایشان" است - بی واکنش و بی پاسخ رها میکنند: - برای مثال جناب ایمان چند بار به وضوح بیان کردند که: شما با باور داشتن به اینکه: ( "نیاز نظم به ناظم" یک حکم بدیهی عقلی و از "اصول موضوعه" است و قابل اثبات نیست)، گویی تلویحاً باور دارید و گفته اید که: ( خدا قابل اثبات نیست). و این در تضاد با ادعای اول شما - مبنی بر قابل اثبات بودن وجود خدا - است... - جالب است که ایشان از کنار این نتیجه گیریها و پاسخها هر بار، یا با بی اعتنایی گذشتند و یا به "شکلی دیگر" مدعای خود را تکرار کردند، که به هیچ عنوان نفی کننده ی پاسخ داده شده ی "ایمان" نبود.......... - در ضمن تا آنجا که بنده خوانده ام و میفهمم، "نیاز نظم به ناظم"، یک حکم بدیهی عقلی و از اصول موضوعه نیست. بلکه حکمی استقرایی - در محدوده ای کران مند - است... حتی اگر آنرا حکمی "عقلی بدیهی" بدانیم، الزاما به معنای "صدق" آن نیست و حتی در صورت صادق فرض کردن آن،، این صداقت و "بداهت" باز خود ناشی از استقراست... نتیجه اینکه "نیاز نظم به ناظم" به هیچ عنوان از اصول موضوعه منطقی نیست.... (با پوزش از ایمان گرامی ) ;-)

با تشکر از جناب مسلمان، که سخنان خود را در کمترین عبارات و به صورت گویا وصریح بیان می کنند موفق باشید

پاسخ به شیما: شیمای گرامی! مکالمۀ «اوتیفرون» افلاطون را خوانده اید؟! سقراط در نقد «اخلاق متکی بر وجود خدا» میپرسد که آیا یک کار (برای مثال، راستگویی) از آنرو که خدا به انجام آن حکم میکند، اخلاقاً درست است؟ یا چونکه آن کار اخلاقاً درست است، خدا به انجام آن حکم میکند؟! اگر کاری اخلاقاً درست باشد فقط چونکه خدا به انجام آن کار حکم میکند، پس «اخلاق امری دلبخواهی میشود، و وابسته به ارادۀ خدا.» (برای مثال، اگر خدا به شکنجۀ کودکان حکم کند، آنگاه شکنجه کردن کودکان اخلاقاً درست خواهد بود! اما این خلاف شهود اخلاقی ماست.) و دیگر نمیتوان ادعا کرد که خدا خوب است یا احکام خدا اخلاقاً درست است. اما خداباوران اعتقاد دارند که خدا خوب (خیرخواه) است. پس، باید مفاهیم خوب و بد معنایی مستقل از ارادۀ خدا داشته باشد، در غیر اینصورت، ادعای «خوبی خدا» ادعایی بی محتوا خواهد بود. بنابراین، باید پذیرفت که اخلاق (خوب و بد) مستقل از ارادۀ خداست! و دیگر اینکه فلاسفۀ خداناباور مثل هیوم و شوپنهاور و راسل «همدردی (Sympathy)» را پایۀ اخلاق میدانند. آنهم همدردی نسبت به همۀ موجودات، که شامل حیوانات هم میشود. با احترام.

بسیار عالی وحکیمانه... ممنون ...

بحث با « ایمان» _ قسمت نهم ۱_ گفتید که خورشید را باور دارید. بسیار خوب ، به چه دلیل انرا باور نمودهاید ؟ این باور از طریق مشاهده ها و ازمایشهای مکرر واستقرا بدست امده است.پس به همین دلیل باید به موجودات دیگر و قانونهای علمی باور داشته باشبد. در ضمن تفاوت گذاشتن بین باور و یقینن ، بازی با کلمات است. دراین مورد بحث از نظریه مطرح نیست . موضوع واقعی بودن خورشید است وشما گفتید که واقعی بودن انرا باور دارید. ۲_ بدون نقل قول از دیگران ، بفرمایید که خودتان ایا محال بودن تناقض به عنوان یک بدیهی عقلی را قبول دارید؟ یا در اینهم شک می نمایید؟ اگر قبول دارید ، دلیل شما چیست؟ ۳_ تمام دانشمندان توافق دارند که جهان قانونمند است واین ارتباطی به اختلاف در تعبیر چند قانون ندارد. ۴_ با هر سناریویی و با هر دسته از شواهد که بخواهید جنایتکاذان را محکوم کنید ، اگر شما در واقعی بودن نتایج تجربی شک داشته باشید ، نمی توانید انها را محکوم کنید ، زیرا انها نیز مانند خودتان دلایل استقرایی شما را مورد شک قرار می دهند . ۵_ اگر میخواهید در بحث های دیگری وارد شویم باید اول پاسخ مطالب مطرح شده را بدهید. ۶_ شرح جامع لازم نیست.شما جهانی را قبول نموده اید که واقعیت دارد . بگویید این جهان شما کجاست و نوع اجزای ان چیست وچگونه به وجود ان پی برده اید؟ ۷_جناب ایمان ! شک در واقعی بودن همه ازمایشها ، شک در واقعی بودن قانونهای علمی ، شک در بدیهیات عقلی ، دیگر چیزی برای پذبرفتن و شروع استدلال باقی نمی ماند !!! . بنده استدلال خود را بطور خلاصه در انتهای فسمت قبل اورده ام. شما بفرمابید چه چیز را قبول دارید تا از همانجا شروع نماییم !!!

بحث با« ایمان» قسمت هشتم: ۱_ بنده نگفتم این دو شک یکی هستند بلکه گفتم شما که جهان خارج را فبول دارید ولی در واقعی بودن تمام نتایج ازمایشها وقانونهای تجربی شک می کنید ، این دنیای مورد قبول خود را معرفی کنید. ۲_ در قسمت هفتم از بحث پرسیدم و نیز هم اکنون میپرسم : ایا شما در واقعی بودن خورشید شک دارید ویا به واقعی بودن ان مطمین هستید؟ پاسخ فقط یک کلمه است! ۳_ به همان دلیل که محال بودن تناقض ، محال بودن دور ، محال بودن تسلسل ، علیت ، اصول عقلی هستند ، به همان دلیل ، نیاز نظم به ناظم یک اصل عقلی است.هر وقت برای بدیهیات دیگر عقلی دلیل اوردید برای این بدیهی هم دلیل می اوریم! ۴_بسیار خوب پس شما هم عامل تعصب را در عقاید دانشمندان موثر می دانید. ۵_ اختاف بین فیزیک دانان به فرض وجود در یکی دو نظریه است ونه در قانونها و نتایج تجربی ، در حالیکه تقریبا تمام نظرات فیلسوفان مغایر یکدیگر وبسیاری از انها ضد و نقیض است. ۶_ در مثال دزد، دزدی که واقعا اتومبیل را دزدیده باشد می تواند در تمام شواهد شک نماید وهمه انها را تصادفی بداند و خود را تبریه نماید ، همانطور که شما در تمام تجربه ها بطور کلی شک می کنید. ۷_ خلاصه تا اینجا : اولا غیر واقعی دانستن تمام نتایج عاوم تجربی ویا شک در تمام انها غیر قابل قبول است زیرا به نتایجی مانند شک در وجود داشتن خورشید و تبریه تمام جنایتکاران ، منجر میشود. ثانیا براساس نتایج علوم تجربی عالم قانونمند ، هماهنگ ، و منظم است . ثالثا نیاز نظم موجودات به ناظم ، و انهم فقط یک ن ناظم ، از بدیهیات عقلی است ( درست مانند بدیهیات دیگر عقلی). و دیگر ابنکه ناظم کل جهان و موجودات ، بر کل جهان مسلط است. جهان و موجودات ان نیاز دایمی به خالق و نگهدارنده نیز دارند . این بحث را می توان شروع نمود.

متافیزیک را فیزیکی نکنید! ای دانشمندان عالم، هستی به اندازه در نمی آید http://ebrahimi-dinani.com/do-not-physically-take-metaphysics/

با درود به جناب علیزاده که پاسخ سنجیده و محترمانه می دهند. از آدم های خداناباور، سؤالی داشتم؟ واقعاً هرچه فکر و مطالعه می کنم، مبنایی عقلانی برای «اخلاق منهای خدا» پیدا نمی کنم. اگر بخواهیم «وجدانگرا» باشیم، باید به یافت های دیگر درونی مان هم اعتماد کنیم (مثل خدا وجود دارد). درحالیکه ما زیراب درونیات را توسط روانشناسی زدیم و آنها را به «القائات جامعه» نسبت دادیم. اگر بخواهیم «جامعه گرا» باشیم و سود جامعه را لحاظ کنیم، در هیچ جا تاکنون اثبات نشده که اصول اخلاقی، به نفع جامعه هستند. مثلاً حکم «دزدی بد است» را در نظر بگیرید. چرا دزدی بد است؟ چرا وقتی من نیاز دارم، دزدی نکنم؟ چون همه اگر دزدی کنند، جامعه بهم می ریزد؟ چه کسی گفته وضع ناعادلانه فعلی جامعه، بهتر از آن آشفتگی است؟ اگر بخواهیم «آرامش گرا» باشیم و بگوییم رعایت اخلاق، باعث بهداشت روانی می شود، این هم قابل اثبات نیست. ما چیزی را بد می دانیم که جامعه به ما تلقین کرده و هیچ مبنای دیگری ندارد. اگر این حقیقت را بدانیم، دیگر بخاطر رعایت نکردن چیزی که جامعه به ما تلقین کرده، آرامش روانی مان بهم نمی خورد. خلاصه اینکه چه مبنای محکمی برای اخلاق سکولار وجود دارد؟

پاسخ به «علی» و «آزاد» علیِ گرامی، سخنِ شما نشان می‌دهد که مطالب را چندان با دقت نخوانده اید. هسته‌یِ اصلیِ بحثِ دو بزرگوار «مسلمان» و «ایمان» مبحثي معرفت‌شناختي بود: این پرسش که آیا بشر می‌تواند با قطعیت در باره‌یِ جهانِ بیرون، از جمله وجودِ نظم یا بی‌نظمی، نظر دهد؟ البته، این درست است که کاربرِ «مسلمان» در پیِ این بود که با اثباتِ وجودِ نظم به نتایجِ دینی برسه، اما این نکته‌یِ اصلیِ بحثي که اینجا شد نبود. این موضوع اصلاً مسأله‌اي «دینی» و دین‌وابسته نبوده و نیست، می‌شه در هر زمینه‌اي ازـش استفاده کرد؛ و اگر هم به تاریخِ این بحث هایِ معرفت‌شناختی، که به طورِ خاص از سده‌یِ هفدهم جاني تازه گرفت، بنگرید، خواهید دید که دین در رأسِ این جدال ها نبوده. نکته‌یِ دوم در باره‌یِ حرفِ شما اینه که آیا دارید می‌گین که آدمي خداناباور کاري می‌کنه و سخني می‌گه که به‌ـش اعتقاد نداره؟ اینکه کسي وجودِ چیزي رو باور نداشته باشه و بخواد در باره‌ـش حرف بزنه، داره کاري می‌کنه که به‌ـش اعتقاد نداره؟!آیا اعتقاد به وجودنداشتنِ چیزي خودـش یک اعتقاد نیست؟ افزون بر این، فرض کنید با آدمي ندانم‌گرا (آگنوسنیک) بحث می‌کنین؛ اگر کسي در باره‌یِ اینکه بشر نمی‌تونه در باره‌یِ فلان‌مسأله شناخت به‌دست بیاره بحث کنه، داره کاري می‌کنه که به‌ـش اعتقاد نداره؟ پاسخ به «آزاد» چیزي که در پاسخ به آقایِ «علی» گفتم باید چراییِ نادرستیِ حرفِ شما رو، که با پیش‌فرضِ درست‌بودنِ حرفِ ایشون است، نشون بده. اما بگذارید دقیق‌تر بگم: در تشبیهِ خداناور به کسي که در جهتِ خلافِ آب شنا می‌کنه بر چه اساسي است؟ ببینید، در مطالعه‌یِ منطق و مغالطه ها، مغالطه‌اي داریم به نامِ خطایِ قیاسی: تشبیهِ دو یا چند چیز که پیوندي با هم ندارند. در این مغالطه، گوینده شباهتِ دو یا چیز رو پیش‌فرض قرار می‌ده و بر اساس‌ـش ادعا هایِ دیگري می‌کنه. در واقع، استفاده از تشبیه خودـش یک استدلال نیست و باید در کنارِ یک استدلال و برایِ فهم‌پذیرترکردنِ اون استدلال به کار بره؛ شما وقتي دو چیز را تشبیه می‌کنید و در کنارِ هم می‌ذارید، باید چراییِ منطقی‌بودنِ تشبیه رو بیان کنید. من تشباهتي بینِ خداباور یا خدانابور به نمی‌بینم. مثلاً من می‌تونم برعکسِ حرفِ شما رو—با جابه‌جاکردنِ جایِ «خداباور» و «خدانابور» —بگم که به همون‌اندازه غیرِمنطقی است. شاید شنیده باشید که در رسانه ها می‌گویند «زن مثلِ شکلات است؛ اکر پوشیده نشود، می‌پوسد.» در این گفته نیز همین خطایِ قیاسی رخ داده (بدونِ هیچ منطقي، زن را با شکلات تشبیه کرده) و بر اساس‌ـش ادعایي دیگه خارج کرده. فرض کنید کسی بگوید «زن مثلِ تلویزیون است؛ باید به برق وصل‌ـش کنید!» یا «مرد مانندِ آهن است، اگر رنگ‌ـش نکنید، زنگ می‌زند!» افسوس‌مندانه ادعا هایي از این دست را همه‌جا می‌شنویم و گویا خیلي ها هم واقعاً باور می‌کنند. کمی ژرف‌تر بیندیشیم و ندانسته سخن نگوییم. با مهر

پاسخ به علی علتش این است که یک خداناباور (آتئیست)مانند شناگری است که خلاف جهت آب یک رودخانه متلاطم شنا می کند تا به منبع وسرچشمه رودخانه برسد اگر ازماهرترین شناگران هم باشد، بایدومجبوراست که انرژی زیادی مصرف کند تابه سرچشمه برسد،،تازه اگر برسد!!! ولی یک خدا باور درجهت جریان آب شنا می کند و چون حرکت خود را از سرچشمه آغاز کرده ودر جهت جریان آب شنا می کند نیاز به صرف انرژی زیاد ندارد..واز شنا کردن خود نهایت لذت را می برد..ولی خلاف جریان آب شنا کردن جزخستگی هیچ ندارد،،،

چرا یک خدا ناباور(آتئیست ) باید وقت و توجه و انرژی زیادی را صرف انکار موضوعی(اثبات وجود خدا ) کند که خودش اعتقادی به وجود آن ندارد؟؟؟!!!در صورتی که یک خدا باور توجه و وقت خود را صرف اثبات موضوعی(وجود خدا) می کند که خودش به آن یقین دارد...

درود بر همگی از «ایمانِ» گرامی سپاسگزار ام برایِ توضیحاتِ موشکافانه‌ـشون؛ سخنانِ شما نماینده‌یِ شناختِ ژرفِ‌‌ـتان از منطق و استدلال‌گری، فلسفه‌یِ علم و تاریخ‌ـش، فیزیک، متافیزیک، و--مهم‌تر از همه--شناخت‌شناسی است. از سخنان‌ـتون بهره‌یِ فراوان بردم و بسیار آموختم. _______________________ و با تمامِ ارجي که به کاربرِ «مسلمان» می‌نهم، باید بگم که سخنانِ ایشون نماینده‌یِ دانشِ کمِ ایشون از یکایکِ موضوعاتِ بالا است، به‌طورِ خاص فلسفه‌یِ علم و شناخت‌شناسی و استدلال‌گری. کاش فلسفه به همین سادگی‌اي بود که جنابِ «مسمان» می‌انگارند. «مسلمانِ» گرامی، من دو پیشنهادِ دوستانه برایِ شما دارم: (1) با منطق و فنِ استدلال و انواعِ مغالطه ها آشنا بشید تا سخنان‌ـتان چنین آشفته و بی‌انسجام نباشه. چه‌گونگیِ طرحِ استدلال خودـش قانوني داره، و نیز بسیاري از ما تا هنگامی‌که با مغالطه ها و خطا هایِ ذهنی‌ـمان آشنا نشده ایم، از اون ها فریب می‌خوریم و می‌گماریم که حق با ما ست؛ (2) در باره‌یِ شناخت‌شناسی نیز پیشنهاد می‌کنم حتماً مطالعه‌اي داشته باشید. پیش‌فرض هایي که شما به این سادگی حقیقی می‌انگارید جایِ بحثِ بسیاربسیار عمیق‌تري دارند. این دو پیشنهاد را دوستانه به شما می‌دهم. با توجه به علاقه‌یِ شما به استدلال‌گری، این دو مورد بسیار به کارـتان خواهند آمد. با مهر

جناب مسلمان عزیز! شما میگویید که وجود نظم در جهان نشانه ای است بر وجود خدای ادیان توحیدی. اما حرف من این است که اولاً نظم فقط نیاز به ناظم دارد و ناظم لزوماً خالق نیست و بنابراین، از وجود نظم در جهان نمیتوان وجود خالق را نتیجه گرفت. و کل این برهان برای اثبات خالق یا خدا مخدوش است. ثانیاً اگر کسی، مانند جناب ایمان، به شما پاسخ طولانی بدهد، او را به مغالطه کردن متهم میکنید!و اگر کتاب معرفی کند، میگویید قابل استناد نیست! شما به کتاب «دربارۀ خدا» از مایکل پامر، ترجمۀ نعیمه پورمحمدی، نگاه کنید. در آنجا انواع تقریرهای جدید و قدیم برهان نظم آمده است و نقد شده و میتوان گفت که امروزه دیگر این برهان نامعتبر است. درواقع، نقد دیوید هیوم در کتاب « گفت و گوها در باب دین طبیعی» (Dialogues Concerning Natural Religion) در قرن 18 برهان نظم را از اعتبار انداخت! همچنین کتاب «ساعت ساز نابینا» (The Blind Watchmaker) از ریچارد داوکینز هم نقدی است امروزی بر برهان نظم. البته میدانم که دلایل هیوم و داوکینز برای شما اعتباری ندارد! ثالثاً شما چگونه وجود بی نظمی های متعدد در جهان، مانند تولد کودکان ناقص الخلقه و طوفان، را نشانه ای بر وجود خدا یا ناظمی خیرخواه میدانید؟! لطفاً مرا راهنمایی کنید.

جناب مسلمان گرامی! شما چیزی میگویید و چیزی دیگر را نتیجه میگیرید: از وجود «نظم» در جهان، «توحید» را نتیجه میگیرید! اولاً نظم فقط نیازمند ناظم است و نه خالق. ثانیاً وجود «یک ناظم» ضروری نیست، و وجود «چند ناظم متعدد» ممکن است. بنابراین، میتوان به وجود خدایان متعدد قائل بود. ثالثاً اصلاً ضروری نیست که آن ناظم «خدای ادیان توحیدی» باشد، آن ناظم ممکن است «شیطان» باشد! و وجود «کودکان ناقص الخلقه» و انواع شرور طبیعی، مثل طوفان، میتواند دلیلی باشد بر این امر. مسلمان عزیز! لطفاً حداقل یک کتاب مقدماتی دربارۀ فلسفۀ دین بخوانید! برای نمونه، کتاب «فلسفۀ دین» از جان هیک (که فیلسوف خداباور است)، ترجمۀ بهزاد سالکی. و خواندن این کتاب را هم به شما و دیگران بسیار توصیه میکنم: «دربارۀ خدا» از مایکل پامر، ترجمۀ نعیمه پورمحمدی. موفق باشید.