در نگاه سنّتی به اسلام؛ روزه نگیران را باید تازیانه زد و کُشت

بايد كشت و شلاق زد را از كجا آورديد؟ لطفا دقيقا اين جمله را ذكر منبع كنيد.

سلام چه عالی که بازهم گفتگویی _ به شیوه ای مخصوص و ایرانی _ صورت گرفته است.( هر کس محترم نظرش را می گوید و نظر دیگری را گوش می دهد. سعی در فهم طرف مقابل و رسیدن به فهم و معنای تازه ای که نتیجه گفتگو باشد، در میان دیده نمی شود. یا بسیار کم است و من نمی بینم.) دو نکته که الان بنظرم رسید عرض می کنم : اول : من حق دارم دیده ها و شنیده ها را بسنجم و نقد بکنم، اما حق ندارم بگویم من یا فکر من یا مسلک و دین من یا گفتار و رفتار من،... برتر است. راستی! با یا بدون دلیل هم حق ندارم. دوم : بنظرم گفتگوی بمعنای امروزیش یعنی ما یک مشترکاتی _ مثل ایرانی بودن، زبان فارسی دانستن، و ... _ داریم و نهایت سعی مان را در جهت فهم طرف مقابل درباره مورد مشترک را میکنیم و در این بین معنی یا مفهوم سازی مشترکی ممکن! است اتفاق بیافتد که آن می شود محصول لذت بخش رفتار لذت بخش گفتگو. بعلاوه اینکه، در حین یا بعد از گفتگو از برچسب زدن به جای فهمیدن و قبول نکردن؛ از تهدید کردن به جای ادب و مهربانی؛ از دشمنی ورزیدن به جای احترام کامل به آزادی طرف مقابل؛ و قس علی هذا، استفاده نکنیم. دوری بورزیم. و قربانام

گذشته از این که اسلام واقعی چه هست و چه نیست؟ و مثلا ترکاشوند حق نقد داره یا نه؟ و امثال اینها، چیزی که برای من جالب و مهمه اینه که ما بعد ۱۴۰۰ سال مسلمانی، و بعد این ۴۰ سال طلایی، هنوز نمیدونیم که اسلام و تشیع چی هست؟ و چه ظرفیت هایی در اون مخفیه! و هنوز هم هر از گاهی از شنیدن احکامی مثل این یا مباهته یا احکام برده داری ، حیرت میکنیم که چقدر این آیین با آنچه ما توهمش رو داریم متفاوته گیرم ترکاشوند حق و صلاحیت نقد و نظر نداره، آیا ما هم حق نداریم بدونیم در آغوش چه آیینی رئوفی نفس میکشیم؟ اصلا جای علمای سلف روی تخم چشم ما، صرف یادآوری نظریات درخشان حضرات چه اشکالی داره؟ خیلی هم باید ممنون باشید که یادشون رو زنده میکنه

اميدوارم اثار آقاي تركاشوند و ... بعد از 1400 سال ميتواند دين را از جهل و خرافات نجات دهد

اقاي تركاشوند راهت را ادامه بده ، انقدر مهم هستين كه بعضي نقادان بجاي نقد ، مسير ديگري را ميروند گاليله يك نفر بود و كليسا خيلي نفر !

درشرایطی که جمهوری اسلامی با دفع خطر داعش، آبرومند شده، تلاش آقای ترکاشوند برای ویترین کردن برخی فتاوای بعضی فقها، مشکوک است. والا مگر زمینه های دیگری برای بررسی وجود ندارد. واقعا از موضوع حجاب عرفی حداقلی، نگهداری سگ، طرح جهاد ابتدائی و موضوع فعلی مهمتر نداریم؟ ظاهرا همانطور که حاشیه سازی برای رئیس جمهور نان دارد، طرح موضوعات اینچنینی هم برای بعضی اسباب شهرت شده. چطور میشود صداقت و دغدغه دین و اخلاق را در این میان باور کرد؟

فارغ از هر مسلک و اعتقادی به نظر بنده موضوع مجازات و سختگیری در هنجارشکنی، از جمله مسائلی هست که باید بیشتر با لحاظ کارکرد مورد ملاحظه قرار گیرد. به عنوان مثال یک حکومتی تصمیم میگیرد برای ریشه کن کردن قتل، برای قاتلین مجازات سوزاندن تعیین کند. خب در این حالت نباید به دردناکی سوزاندن اندیشید بلکه باید قدرت آن در بازدارندگی از قتل نگاه کرد. به نظر می رسد یک مکتب را نه با مجازات هایش و نه با قوانینش نمی توان نقد کرد بلکه باید با اهدافش سنجید و نقش این قوانین در رسیدن به اهداف

اصلا مهم نیست روایات چه میگویند ماحصل حکم تعیین کننده است اگر ماحصل حکم با عقل واخلاق ووجدان بشری همخوانی نداشت ان حکم فقهی باید رد شود نتیجه بررسی روایات باید با عقل واخلاق جور دربیاید وگرنه روایاتیکه روبروی عقل واخلاق بایستد حتما باید کنار نهاد

دوستان توجه بفرمایید بیرون کشیدن احکام از متون دینی کار فقیه است این فقیه است که تعیید میکند چه چیزی دین است وچه چیزی دین نیست اما وقتیکه حکم درامد واعلام شد انگاه همه مردم باسواد وبیسواد درس خوانده ونخوانده رشته اش مرتبط باشد یا نباشد همه میتوانند نظر دهند همه میتوانند چون وچرا کنند ومطالبه دلیل نمایند واگر قانع نشدند نپذیرند فقه واحکام فقهی مستقیما با جان ومال وزندگی مردم سروکار دارد بنابر این حق طبیعی مردم است که سوال کنند واگر قانع نشدند نپذیرند وهیچ ربطی به تخصص ومرتبط بودن رشته ندارد دراین میان روشنفکران جامعه رسالتی بسیار سنگینتر دارد که اگر حکمی از احکام فقهی با اخلاق وعقل ووجدان بشری همخوانی نداشت نسبت به ان روشنگری نموده با دلیل انرا رد نمایند

جناب سلام خوبست دستکم در مواجهه با فتاوای حلی و صاحب جواهر شهامت به کارگیری خرد و وجدان خویش را داشته باشیم . مهمترین سرمایه هر انسانی که انسانیتش قائم به آن است خرد و وجدان است نه نظرات و سلیقه های شخصی بقول شما دانشمندان! در حدیثی از امام کاظم آمده که عقل همان پیامبر درونی است . آیا عقل و وجدان شما احکام این دانشمندان کهن را عادلانه می یابد؟

هر چه بیشتر مطالعه می کنم بیشتر میفهمم اسلام آن چیزی نبود که در طول سالهای تحصیل به ما آموختند.

همون‌طور که در یادداشت پیشین گفتم این بحث‌ها نیازمند تخصص‌های فراوانیه که کمتر در یک نفر جمع می‌شه. اگر کسی مثل استاد شبستری به این مباحث می‌پردازه، خب ماجراش متفاوته ولی اینکه بقیه صرفا حرف‌های بزرگان رو بازنویسی کنن حرف دیگه‌ایه. ترجیح می‌دم اسم این کار رو ننویسم. آدم باسواد خودش می‌دونه. دوستی ادعا کردن که پرداختن به ادعاهای فقها نیازمند حداقل شش دانشه. خیلی خوب. سوال بنده اینه که آیا کسی مثل آقای ترکاشوند، عالم به این شش علم هستن؟! بماند که تصور این دوست عزیز از این علوم هم بسیار ابتدایی و خامه. وقتی کسی جامعه‌شناسی فقه رو به «بررسی پیامد های اجتماعی اجرای این احکام در جامعه» تقلیل می‌ده، بهتره اول به دنبال فراگیری همون علم جامعه‌شناسی باشه تا حداقل درک درستی از گستردگی مباحث این علم و ارتباطش با فقه داشته باشه. وقتی کسی نه تنها وجه حقوقی بحث رو با فقه خلط می‌کنه بلکه حتی درک درستی از عرف (رسوم- سنن) یک جامعه نداره و اونها رو با قوانین محلی خلط می‌کنه، پیداست که قطعا صلاحیت اظهارنظر درباره این مباحث رو نداره. وقتی کسی وجه هرمنوتیکی مباحث فقهی رو به «بررسی صحت استنباط یا روش استنباط فقهای ما ( اصولیون ) از متون مقدس» تقلیل می‌ده دیگه حرفی برای گفتن نمی‌مونه. همون‌طور که پیشتر هم عرض کردم و البته با یک جمله‌ی اضافه: اگر تخصصی نگاه کردن به مباحث علوم، اسمش طلب سهم‌الارث نباشه، بهتره هر کس سرش توی لاک خودش باشه و در علم خودش نظر بده.

بدون تعارف بگم نه این آقای ترکاشوند سواد مباحث فقهی و حقوقی رو داره (البته اگر دست‌چین کردن متن رو سواد بدونیم که بنده افقه فقهای زمانه هستم)، نه مخالفان‌شون (که بیشتر داستان تعریف می‌کنن)، نه موافقان‌شون (که دنبال یه راهی برای زندگی آزاد و بی‌قید هستن). پس بهتره هر کس سرش توی لاک خودش باشه و در علم خودش نظر بده. فقیه رو چه به فلسفه و فیلسوف رو چه به فقه. مورخ رو چه به اخلاق و عالم اخلاق رو چه به تاریخ. بی‌خودم جوش نزنید. اینجور بحث‌ها مثل این می‌مونه که بخوایم از چهار تا جمله ویتگنشتاین یا راسل یا هر شخص دیگه‌ای سریع حکم صادر کنیم که چنین و چنان بودن. اگه اون می‌شه اینم می‌شه.

نکته‌ای که باید دقت کرد اجرا حدود و تعزیرات زمانی است که فقیه مبسوط الید باشد و بتواند آنها را بدون هیچ گونه مشکلی جاری کند. اما از آنجا که فقها اجرا حدود در عصر غیبت را اکثرا جاری نمیکردند به خاطر عدم جواز آن ، لذا تا قبل از تشکیل جمهوری اسلامی ایران کسی چنین دغدغه ای نداشت. بلکه خود مردم از جان و دل مراعات ماه مبارک رمضان را میکردند

به عمل کار برآید.... اقای ترکاشوند،مطرح کردن این مسئله ابداعی تازه از جنابتان نیست..همانند این مسئله رو در بحث سرقت هم میتوان گفت چرا که در بحث سرقت نیز شخص در مرتبه سوم یا چهارم کشته میشود«شرح لمعه ،بحث سرقت..و قتل فی الثالثه»و همینطور دیگر مباحث... نکته سخن شما اینجاست که این خوانش خشونت آمیز برداشت فقهای پیشین است و نه سخن پیامبر و متن دینی او...خب بسم الله اگر مدعای شما این است بیاید و تابو شکنی کنید و اشتباهات هرمنوتیکی فقهای پیشین را بیان کنید و همان خوانش حقیقی از متن دین را برایمان بیان کنید...که بسیار خرسند میشویم... این بحث را میتوان به درازا کشید..میتوان پای تغییر احکام فقهی حقوقی،را هم به میان کشید و دست به تغییر احکام زد و...... اما بسیار مشتاقم که مدعای شما به کرسی استدلال و برهان بنشیند...برداشت صحیح را ارایه کنید و ما را ...... کسی را متفکر و اندیشمند میدانیم که رنجی از ساحات اندیشه بشری بگشاید...تقریر حقیقتی بکند و تقلیل مرارتی صورت پذیرد..... موفق و پیروز باشید

سلام دوست عزیز شما تنها با ذکر فتوا نمی توانید به خوانشی که براساس آن فتوا صادر شده خرده بگیرید. بایستی روایات وارد شده در موضوع را تک به تک نقل کرده و بررسی نمایید و به طور روشمند خوانشی جدید مطرح نموده و سپس بر خوانش فقها اشکال کنید. لطفا باچیدن گزارش های احساسی کنار هم ذهن و دل مردممان را آشفته نکنیم و اگر بحثی داریم به صورت روشمند و با در نظر گرفتن زمان و مکان مطرح کنیم. فقها به عنوان دانشمندانی که عمری را در مسیر تحقیق صرف کرده اند شایسته چنین عتابهایی نیستند. اگر احترامشان نمی کنیم حداقل ادب ساحت علم و تحقیق را مراعات کنیم.

من تعجب میکنم قرآن رو که میخونم اصلا انقد خشونت توش نیست واقعا.من اشتباه میکنم؟ این احکام رو چطور برداشت میکنن؟ من واقعا خاطرم نیس بحث مجازات تو قرآن اینطوری اومده باشه.اگر بحث تفسیر هست که پس چرا تفسیر عرفانی از قرآن رو قبول ندارند؟