اندیشهفلسفهخردگفتگوحکمتمعناپرسشفرهنگ
Religion
In the Traditional View of Islam, Those Who Do Not Fast Should Be Flogged and Killed
The regime's jurisprudential authorities are seeking to enforce rulings that, based on the fatwas of traditional jurists, punish breaking the fast with flogging and repeat offenses with execution; a critique of this coercive reading and a questioning of the appeal of such rulings.
After the establishment of the Islamic Republic, the jurisprudential custodians of the regime set out to implement jurisprudential rulings in Iran. Regarding those who do not fast, they believe in discretionary punishment (taʿzīr) and penalties, which is why, on the eve of Ramadan, certain judicial officials and regional prosecutors issue warnings about punishment. Their determination to punish those who do not fast stems precisely from that commitment to implementing jurisprudential rulings. Here, it is worth knowing the opinion of the majority of jurists throughout history concerning the abandonment of fasting, so that we may realize that the jurisprudential custodians of the regime are only displaying a fraction of that harshness, severity, bloodshed, injury, and flogging to the subjects, and for now do not see the conditions as ripe for its full display. For the majority of jurists hold that if someone, during the fasting hours, at their workplace, in the barracks, in a dining hall, at their place of business, drinks water or eats food when thirsty or at lunchtime, they must be beaten and flogged! And if on subsequent days they again feel thirsty and hungry and drink water and eat food, they must be executed on the third or fourth occasion. That being the case, you will acknowledge that we are now living in an era of clemency, for if those jurisprudential rulings were to be implemented precisely and completely, their beginning would be the wound of the lash and their end the expanse of the graveyard.
Pay close attention to the text of the words of the great jurists: Muḥaqqiq al-Ḥillī: "And whoever breaks the fast without deeming it lawful is to be given discretionary punishment (yuʿazzar) a first and a second time; if he repeats it a third time, he is killed – al-Mukhtaṣar al-Nāfiʿ, p. 67" and "Whoever breaks the fast deeming it lawful is an apostate, if he is one who knows the principles of Islam; and if he believes it to be a sin, he is given discretionary punishment; if he repeats it, he is given discretionary punishment; if he repeats it, he is killed on the third occasion, and it is said on the fourth – al-Muʿtabar, vol. 2, p. 681."
ʿAllāma al-Ḥillī: "Whoever breaks the fast deeming it lawful, having been born upon the natural disposition (fiṭra), is an apostate; and if he does not know the principles of Islam, he is to be taught them, then treated thereafter as one born upon the natural disposition is treated. And if he believes in its prohibition, he is given discretionary punishment; if he repeats it, he is given discretionary punishment; if he repeats it, he is killed on the third occasion, and it is said: on the fourth – Taḥrīr al-Aḥkām, vol. 1, p. 483."
Mullā Aḥmad Narāqī: "Whoever breaks the fast deliberately in the month of Ramadan, if he deems it lawful, he is an apostate if he is one who knows the principles of Islam and his breaking the fast is by something whose prohibition in the religion is known by necessity ... And if he does not deem it lawful, he is given discretionary punishment as the judge sees fit; if he repeats it a second time, he is also given discretionary punishment; if he returns to it a third time, he is killed on that occasion, according to the well-known view among the companions – Mustanad al-Shīʿa, vol. 10, p. 529."
Ṣāḥib al-Jawāhir: "And whoever breaks the fast in the month of Ramadan knowingly, deliberately, deeming it lawful, is an apostate; and if he does not deem it lawful, he is given discretionary punishment with twenty-five lashes; if he repeats it, he is given discretionary punishment a second time; if he repeats it, he is killed according to a strong opinion, and the more cautious course is to kill him on the fourth occasion – Rasāʾil Fiqhiyya, p. 168."
Ṣāḥib al-ʿUrwa: "Whoever breaks the fast in the month of Ramadan knowingly, deliberately, if he deems it lawful, is an apostate; indeed, likewise if he does not break the fast but deems it lawful; and if he does not deem it lawful, he is given discretionary punishment with twenty-five lashes; if he repeats it after the discretionary punishment, he is given discretionary punishment a second time; if he repeats it thus, he is killed on the third occasion, and the more cautious course is to kill him on the fourth – al-ʿUrwa al-Wuthqā, vol. 3, p. 599."
According to the above citations, if someone considers fasting obligatory but does not actually undertake it, they are given discretionary punishment on the first and second occasions (given 25 lashes), and if they still do not fast, on the third and at most the fourth occasion (a difference in legal opinion), they are deemed liable to execution. But if someone does not consider fasting obligatory (i.e., fundamentally does not accept fasting), in that case, without going through any stages, they are executed directly.
Has the time not come to critique the coercive reading of Islam by our predecessors? Must we Iranians pay the price for the harsh, exclusionary, anti-educational, and artless interpretation of the noble Prophet's religion by those who came before? Can any appeal be found in the religion as introduced by those named? Does reading these rulings leave any heart or inclination for spiritual benefits? What sort of preservation of outward appearances and rituals is this that fuels further attrition?
Fortunately, in the last year or two, in some public centers such as the metro, the possibility of drinking water has been provided by installing partitions. Please do not shut off the water coolers; are we Yazidis, that we would shut off water to children, the elderly, the sick, women with excuses, and others in this sweltering heat?!
.
.
In the Traditional View of Islam, Those Who Do Not Fast Should Be Flogged and Killed
Author: Amir Torkashvand, 2017/6/1
Source: Baznegari Channel
.
.
Discussion31 comments
بايد كشت و شلاق زد را از كجا آورديد؟ لطفا دقيقا اين جمله را ذكر منبع كنيد.
محقق حلی: «ویعزر من أفطر لا مستحلا ، مره وثانیه فإن عاد ثالثه قتل –المختصر النافع ص ۶۷» و « من أفطر ” مستحلا ” فهو مرتد ، إن کان ممن عرف قواعد الإسلام ، وإن اعتقد العصیان عزر فإن عاد عزر فإن عاد قتل فی الثالثه وقیل فی الرابعه – المعتبر ج ۲ ص ۶۸۱-». علامه حلی: «من أفطر مستحلا ، وقد ولد على الفطره فهو مرتد ولو لم یعرف قواعد الإسلام عرف ثم یعامل بعد ذلک بما یعامل به المولود على الفطره. ولو اعتقد التحریم عزر ، فإن عاد عزر فإن عاد قتل فی الثالثه وقیل: فی الرابعه – تحریر الاحکام ج۱ ص ۴۸۳-». ملا احمد نراقی: « من أفطر عامدا فی شهر رمضان فإن کان مستحلا فهو مرتد إن کان ممن عرف قواعد الاسلام وکان إفطاره بما علم تحریمه من الدین ضروره … وإن لم یکن مستحلا یعزر بما یراه الحاکم ، فإن عاد ثانیا عزر أیضا ، فإن عاد إلیه ثالثا قتل فیها على المشهور بین الأصحاب –مستند الشیعه ج ۱۰ ص ۵۲۹-» دوست عزیز لااقل متن را بخوان
سلام چه عالی که بازهم گفتگویی _ به شیوه ای مخصوص و ایرانی _ صورت گرفته است.( هر کس محترم نظرش را می گوید و نظر دیگری را گوش می دهد. سعی در فهم طرف مقابل و رسیدن به فهم و معنای تازه ای که نتیجه گفتگو باشد، در میان دیده نمی شود. یا بسیار کم است و من نمی بینم.) دو نکته که الان بنظرم رسید عرض می کنم : اول : من حق دارم دیده ها و شنیده ها را بسنجم و نقد بکنم، اما حق ندارم بگویم من یا فکر من یا مسلک و دین من یا گفتار و رفتار من،... برتر است. راستی! با یا بدون دلیل هم حق ندارم. دوم : بنظرم گفتگوی بمعنای امروزیش یعنی ما یک مشترکاتی _ مثل ایرانی بودن، زبان فارسی دانستن، و ... _ داریم و نهایت سعی مان را در جهت فهم طرف مقابل درباره مورد مشترک را میکنیم و در این بین معنی یا مفهوم سازی مشترکی ممکن! است اتفاق بیافتد که آن می شود محصول لذت بخش رفتار لذت بخش گفتگو. بعلاوه اینکه، در حین یا بعد از گفتگو از برچسب زدن به جای فهمیدن و قبول نکردن؛ از تهدید کردن به جای ادب و مهربانی؛ از دشمنی ورزیدن به جای احترام کامل به آزادی طرف مقابل؛ و قس علی هذا، استفاده نکنیم. دوری بورزیم. و قربانام
گذشته از این که اسلام واقعی چه هست و چه نیست؟ و مثلا ترکاشوند حق نقد داره یا نه؟ و امثال اینها، چیزی که برای من جالب و مهمه اینه که ما بعد ۱۴۰۰ سال مسلمانی، و بعد این ۴۰ سال طلایی، هنوز نمیدونیم که اسلام و تشیع چی هست؟ و چه ظرفیت هایی در اون مخفیه! و هنوز هم هر از گاهی از شنیدن احکامی مثل این یا مباهته یا احکام برده داری ، حیرت میکنیم که چقدر این آیین با آنچه ما توهمش رو داریم متفاوته گیرم ترکاشوند حق و صلاحیت نقد و نظر نداره، آیا ما هم حق نداریم بدونیم در آغوش چه آیینی رئوفی نفس میکشیم؟ اصلا جای علمای سلف روی تخم چشم ما، صرف یادآوری نظریات درخشان حضرات چه اشکالی داره؟ خیلی هم باید ممنون باشید که یادشون رو زنده میکنه
اميدوارم اثار آقاي تركاشوند و ... بعد از 1400 سال ميتواند دين را از جهل و خرافات نجات دهد
اقاي تركاشوند راهت را ادامه بده ، انقدر مهم هستين كه بعضي نقادان بجاي نقد ، مسير ديگري را ميروند گاليله يك نفر بود و كليسا خيلي نفر !
درشرایطی که جمهوری اسلامی با دفع خطر داعش، آبرومند شده، تلاش آقای ترکاشوند برای ویترین کردن برخی فتاوای بعضی فقها، مشکوک است. والا مگر زمینه های دیگری برای بررسی وجود ندارد. واقعا از موضوع حجاب عرفی حداقلی، نگهداری سگ، طرح جهاد ابتدائی و موضوع فعلی مهمتر نداریم؟ ظاهرا همانطور که حاشیه سازی برای رئیس جمهور نان دارد، طرح موضوعات اینچنینی هم برای بعضی اسباب شهرت شده. چطور میشود صداقت و دغدغه دین و اخلاق را در این میان باور کرد؟
فارغ از هر مسلک و اعتقادی به نظر بنده موضوع مجازات و سختگیری در هنجارشکنی، از جمله مسائلی هست که باید بیشتر با لحاظ کارکرد مورد ملاحظه قرار گیرد. به عنوان مثال یک حکومتی تصمیم میگیرد برای ریشه کن کردن قتل، برای قاتلین مجازات سوزاندن تعیین کند. خب در این حالت نباید به دردناکی سوزاندن اندیشید بلکه باید قدرت آن در بازدارندگی از قتل نگاه کرد. به نظر می رسد یک مکتب را نه با مجازات هایش و نه با قوانینش نمی توان نقد کرد بلکه باید با اهدافش سنجید و نقش این قوانین در رسیدن به اهداف
روش غيرصادقانه شما براي تخريب اسلام كاملا كودكانه و نخ نماست. تظاهر به طرفداري و نسبت زشت دادن بايست شما را بفكر وادارد گه چرا مجبور هشتيديد نسبت دروغ بدعيد
اصلا مهم نیست روایات چه میگویند ماحصل حکم تعیین کننده است اگر ماحصل حکم با عقل واخلاق ووجدان بشری همخوانی نداشت ان حکم فقهی باید رد شود نتیجه بررسی روایات باید با عقل واخلاق جور دربیاید وگرنه روایاتیکه روبروی عقل واخلاق بایستد حتما باید کنار نهاد
آنگاه برد عقل و اخلاق تا کجاست؟
آقاي جانان اسم موضع شما الحاد است نه عقل. تظاهر به داشتن موضع فكري براي كودكان هم به اين سادگي نيست.
دوستان توجه بفرمایید بیرون کشیدن احکام از متون دینی کار فقیه است این فقیه است که تعیید میکند چه چیزی دین است وچه چیزی دین نیست اما وقتیکه حکم درامد واعلام شد انگاه همه مردم باسواد وبیسواد درس خوانده ونخوانده رشته اش مرتبط باشد یا نباشد همه میتوانند نظر دهند همه میتوانند چون وچرا کنند ومطالبه دلیل نمایند واگر قانع نشدند نپذیرند فقه واحکام فقهی مستقیما با جان ومال وزندگی مردم سروکار دارد بنابر این حق طبیعی مردم است که سوال کنند واگر قانع نشدند نپذیرند وهیچ ربطی به تخصص ومرتبط بودن رشته ندارد دراین میان روشنفکران جامعه رسالتی بسیار سنگینتر دارد که اگر حکمی از احکام فقهی با اخلاق وعقل ووجدان بشری همخوانی نداشت نسبت به ان روشنگری نموده با دلیل انرا رد نمایند
جناب سلام خوبست دستکم در مواجهه با فتاوای حلی و صاحب جواهر شهامت به کارگیری خرد و وجدان خویش را داشته باشیم . مهمترین سرمایه هر انسانی که انسانیتش قائم به آن است خرد و وجدان است نه نظرات و سلیقه های شخصی بقول شما دانشمندان! در حدیثی از امام کاظم آمده که عقل همان پیامبر درونی است . آیا عقل و وجدان شما احکام این دانشمندان کهن را عادلانه می یابد؟
هر چه بیشتر مطالعه می کنم بیشتر میفهمم اسلام آن چیزی نبود که در طول سالهای تحصیل به ما آموختند.
خب بستگی داره چی مطالعه میکنی اگر خوانشی از قران و احادیث با بسامد ها و دانشهای مورد نیاز ان دارید که الگوریتم نتیجه گیریتون رو بازنگری کنید وگرنه... البته یادمون نره اینکه ما رجوع به نظر فقیه میکنیم از باب این است که آن فقیه با مثلا هشتاد سال رجوع به علوم آلی توان استنباط را بر اساس معیار بیشترین میزان تطابق یافته است(نه تطابق کامل) اگرچه ممکن است در نتیجه مثلا در صد مورد 5 خطا هم داشته باشد. در مورد این بحث هم که واقعا حرف بسیار است جالبه برام بچه های حقوق چند تاشون به استنتاج اقای ترکاشوند میرسند؟!
همونطور که در یادداشت پیشین گفتم این بحثها نیازمند تخصصهای فراوانیه که کمتر در یک نفر جمع میشه. اگر کسی مثل استاد شبستری به این مباحث میپردازه، خب ماجراش متفاوته ولی اینکه بقیه صرفا حرفهای بزرگان رو بازنویسی کنن حرف دیگهایه. ترجیح میدم اسم این کار رو ننویسم. آدم باسواد خودش میدونه. دوستی ادعا کردن که پرداختن به ادعاهای فقها نیازمند حداقل شش دانشه. خیلی خوب. سوال بنده اینه که آیا کسی مثل آقای ترکاشوند، عالم به این شش علم هستن؟! بماند که تصور این دوست عزیز از این علوم هم بسیار ابتدایی و خامه. وقتی کسی جامعهشناسی فقه رو به «بررسی پیامد های اجتماعی اجرای این احکام در جامعه» تقلیل میده، بهتره اول به دنبال فراگیری همون علم جامعهشناسی باشه تا حداقل درک درستی از گستردگی مباحث این علم و ارتباطش با فقه داشته باشه. وقتی کسی نه تنها وجه حقوقی بحث رو با فقه خلط میکنه بلکه حتی درک درستی از عرف (رسوم- سنن) یک جامعه نداره و اونها رو با قوانین محلی خلط میکنه، پیداست که قطعا صلاحیت اظهارنظر درباره این مباحث رو نداره. وقتی کسی وجه هرمنوتیکی مباحث فقهی رو به «بررسی صحت استنباط یا روش استنباط فقهای ما ( اصولیون ) از متون مقدس» تقلیل میده دیگه حرفی برای گفتن نمیمونه. همونطور که پیشتر هم عرض کردم و البته با یک جملهی اضافه: اگر تخصصی نگاه کردن به مباحث علوم، اسمش طلب سهمالارث نباشه، بهتره هر کس سرش توی لاک خودش باشه و در علم خودش نظر بده.
چگونه مغلطه کنیم: 1) جمله خود را با "وقتی کسی ..." شروع می کنیم. 2) گزاره ای را از "دیگری" پس از آن نقل می کنیم. 3) جمله خود را با "... در این حد تقلیل می دهد، پس صلاحیت اظهار نظر ندارد" با پایان می دهیم. مثال: وقتی کسی (نگاه سنّتی به اسلام؛ روزه نگیران را باید تازیانه زد و کُشت ) را در این حد تقلیل می دهد، پس صلاحیت اظهار نظر ندارد. نکته اساسی: اصولا نیازی نیست "حدود تقلیل" را مشخص کنید. شنوندگان حتما گمان خواهند کرد این حدود در ذهن توانمد شما بسیار گسترده است. توجه اساسی تر: یک انسان گفت: خرداد ۱۳, ۱۳۹۶ در ۲:۳۳ ب.ظ اینجور بحثها مثل این میمونه که بخوایم از چهار تا جمله ویتگنشتاین یا راسل یا هر شخص دیگهای سریع حکم صادر کنیم که چنین و چنان بودن. اگه اون میشه اینم میشه.
متاسفانه نظر شما پر بود از مغلطه حمله به شخص. بهتر بود اگر با تعاریف آن شخص مشکل دارید به جای آنکه به خود شخص حمله کنید، تعریف درست را ارائه کنید. موفق باشید
بدون تعارف بگم نه این آقای ترکاشوند سواد مباحث فقهی و حقوقی رو داره (البته اگر دستچین کردن متن رو سواد بدونیم که بنده افقه فقهای زمانه هستم)، نه مخالفانشون (که بیشتر داستان تعریف میکنن)، نه موافقانشون (که دنبال یه راهی برای زندگی آزاد و بیقید هستن). پس بهتره هر کس سرش توی لاک خودش باشه و در علم خودش نظر بده. فقیه رو چه به فلسفه و فیلسوف رو چه به فقه. مورخ رو چه به اخلاق و عالم اخلاق رو چه به تاریخ. بیخودم جوش نزنید. اینجور بحثها مثل این میمونه که بخوایم از چهار تا جمله ویتگنشتاین یا راسل یا هر شخص دیگهای سریع حکم صادر کنیم که چنین و چنان بودن. اگه اون میشه اینم میشه.
دوست گرامی ؛ مهم نیست که مدعی در چه فنی استاده . مهم محتوای مدعاست . مدعای فقها دست کم شش وجه هرمنوتیکی ، حقوقی ، اخلاقی ، جامعه شناحتی ، تاریخی و کلامی داره . که هیچ کدوم ملک طلق فقها نیست. 1. وجه هرمنتوتیکی یعنی : بررسی صحت استنباط یا روش استنباط فقهای ما ( اصولیون ) از متون مقدس. 2. وجه حقوقی یعنی : بررسی سازگاری با قوانین جهانی (مثل حقوق بشر) و قوانین محلی و بعضا فقهی (مثل قاعده ی تناسب جرم و مجازات) 3. وجه اخلاقی یعنی : بررسی سازگاری با قواعد اخلاقی به طور کلی یا مخالفت با نوع خاصی از اخلاق به طور جزئی . 4. وجه جامعه شناختی یعنی : بررسی پیامد های اجتماعی اجرای این احکام در جامعه . 5. وجه تاریخی یعنی : بررسی زمان و مجرای ورود چنین احکامی در تاریخ اسلام. 6. وجه کلامی یعنی : بررسی عقایدی که راه رو برای این نحوه استنباط باز کرده اند . این ها هیچ کدوم ارث پدر کسی نیست که با اتهام زدن بگیم فقط ما و بقیه برن پی کار خودشون. این وضع اسف باری که می بینیم نتیجه ی اینه که کسی در طی قرن ها حق نداشته به هیچ کدوم از این 6 بخش انتقاد کنه . از این که عده ای بیسواد منتقد می شن نمی شه نتیجه گرفت که فقط خودمون و دور و بری هامون حق انتقاد داریم . فضا رو باز نگه داریم . آدم باسواد هم پیدا میشه.
نکتهای که باید دقت کرد اجرا حدود و تعزیرات زمانی است که فقیه مبسوط الید باشد و بتواند آنها را بدون هیچ گونه مشکلی جاری کند. اما از آنجا که فقها اجرا حدود در عصر غیبت را اکثرا جاری نمیکردند به خاطر عدم جواز آن ، لذا تا قبل از تشکیل جمهوری اسلامی ایران کسی چنین دغدغه ای نداشت. بلکه خود مردم از جان و دل مراعات ماه مبارک رمضان را میکردند
به عمل کار برآید.... اقای ترکاشوند،مطرح کردن این مسئله ابداعی تازه از جنابتان نیست..همانند این مسئله رو در بحث سرقت هم میتوان گفت چرا که در بحث سرقت نیز شخص در مرتبه سوم یا چهارم کشته میشود«شرح لمعه ،بحث سرقت..و قتل فی الثالثه»و همینطور دیگر مباحث... نکته سخن شما اینجاست که این خوانش خشونت آمیز برداشت فقهای پیشین است و نه سخن پیامبر و متن دینی او...خب بسم الله اگر مدعای شما این است بیاید و تابو شکنی کنید و اشتباهات هرمنوتیکی فقهای پیشین را بیان کنید و همان خوانش حقیقی از متن دین را برایمان بیان کنید...که بسیار خرسند میشویم... این بحث را میتوان به درازا کشید..میتوان پای تغییر احکام فقهی حقوقی،را هم به میان کشید و دست به تغییر احکام زد و...... اما بسیار مشتاقم که مدعای شما به کرسی استدلال و برهان بنشیند...برداشت صحیح را ارایه کنید و ما را ...... کسی را متفکر و اندیشمند میدانیم که رنجی از ساحات اندیشه بشری بگشاید...تقریر حقیقتی بکند و تقلیل مرارتی صورت پذیرد..... موفق و پیروز باشید
سلام دوست عزیز شما تنها با ذکر فتوا نمی توانید به خوانشی که براساس آن فتوا صادر شده خرده بگیرید. بایستی روایات وارد شده در موضوع را تک به تک نقل کرده و بررسی نمایید و به طور روشمند خوانشی جدید مطرح نموده و سپس بر خوانش فقها اشکال کنید. لطفا باچیدن گزارش های احساسی کنار هم ذهن و دل مردممان را آشفته نکنیم و اگر بحثی داریم به صورت روشمند و با در نظر گرفتن زمان و مکان مطرح کنیم. فقها به عنوان دانشمندانی که عمری را در مسیر تحقیق صرف کرده اند شایسته چنین عتابهایی نیستند. اگر احترامشان نمی کنیم حداقل ادب ساحت علم و تحقیق را مراعات کنیم.
سلام، دوست عزیز، ضرب المثلی گوید " اعتماد خوبه اما کنترل بهتره! ". روایاتی که از فقهای محترم آورده شد، همه به عربی است و من میتوانم بگویم که چون من عربی نمیدانم روزه نمیگیرم. ای کاش ما فقها را نداشتیم و گوش فرا میدادیم به پیامبر مهربانی اسلام که با نوازش حتی بیشتر از گرسنگی را تحمل میتوان کرد. می پندارم چه کسی جز پیامبر عشق و رحمت ( ص ) میتواند حضرت حافظ " رند " را چنین بنوازد! چه خوش صید دلم کردی، بنازم چشم مستت را که کس آهوی وحشی را چنین خوشتر نمی گیرد ( حافظ )
آقای ترکاشوند به خاطر علقه های دینی ای که دارن تقصیر رو گردن فقها انداخته اند . و ظاهرا تنها راه معقول جلوه دادن این احکام در دادگاه وجدان بشری همینه . توجه کنید که اگر یک عزیز دیندار مثل شما از سر دلسوزی و ارادتی که به فقها داره بخواد از کار اون ها دفاع کنه ، تمام این کاسه کوزه هایی که آقای ترکاشوند بر سر فقها می شکنند ، بر سر دین و پیشوایان دین می شکنه. به بیان دیگه آقای ترکاشوند میگه اسلام خشن نیست ما اون رو خشن می فهمیم . حالا اگه شما گفتی نه خیر ما درست می فهمیم نتیجه چی میشه ؟
دوست عزیزمگر یکی از شرایط صدور فتوا نگاه به مسئله زمان و مکان نیست پس چطور حرفی را که 700 سال پیش بیان شده به امروز مرتبط سازیم و از طرف دیگر مگر علمایی نواندیش چون ایت الله صانعی و صادقی تهرانی و... حرفی غیر از آقای ترکاشوند زده ناد که عمدتا اکثر فتواهای انان تبدیل به قانون شده است .
من تعجب میکنم قرآن رو که میخونم اصلا انقد خشونت توش نیست واقعا.من اشتباه میکنم؟ این احکام رو چطور برداشت میکنن؟ من واقعا خاطرم نیس بحث مجازات تو قرآن اینطوری اومده باشه.اگر بحث تفسیر هست که پس چرا تفسیر عرفانی از قرآن رو قبول ندارند؟
خانم عزیز در قرآن کریم هم سخن از مجازات و عقاب است و اصلا لازمه هر قانون و برنامه ای که هدفی را دنبال می کند این است که مخاطب خود و نیروی عصیانگری او را مدیریت کرده و از هرگونه توقف و انحرافی جلوگیری نماید و الا اساسا دادن برنامه به مخاطبی که روح عصیانگری در او فعال است بدون کنترل آن حس امری عبث و غیرعقلایی است. این تنها گوشه ای از مباحث مختلف است پس از شما و همه عزیزان می خواهم که به صورت کامل و پیگیر مباحث را در کتب مختلف دنبال کرده و از قضاوت هایی که خدای ناکرده از سر کمی آگاهی و نداشتن احاطه کامل بر مسایل ،انجام می گیرد در امان بمانیم. همه ما و شما در تلاشیم تا رضایت خدای مهربانمان را به دست آوریم و زیر سایه او زندگی همراه آرامش و لذتبخشی داشته باشیم.
سلام و وقت به خیر..عمده استفاده های فقهی_حقوقی از بخش روایات متن دین است و استدلال اولیه حکم از متن قران است،فلذا این احکام از متن روایات استنباط میشود
اولا یک عرض در مورد خود اقای ترکاشوند که ایشون بازنشسته سپاه هستند و گرچه مطالعه داشتند ولی خب ایشون تحصیلات اکادمیک در علوم الی مرتبط با مباحثشان را میدانیم حداقل به صورت کامل کسب نکرده اند( البته خیال می کنند که کسب کرده اند) خب در مورد این مبحث هم 1.این حکم را بعضی از فقها قبول ندارند و در ضمن یادمان نرود که این یک حکم فقیهی است که گرچه درصد تطابق بالایی بااحکام واقعی داشته است ولی خب در این مورد احتمال خطا که مردود نیست! 2. این حکم قتل بنابر نظر اکثر فقهای شیعه بعد از اجرای حکم مراحل قبل است 3واقعا گزاره عقلی قبح عقاب دنیوی در مقابل تجری مولا یک گزاره قطعی عقل عملی است؟ اگر هم اطمینان قبل از ثبوت حکم داشته باشید بعد از ثبوت حکم(بر فرض ثبوت) حکم عقل در فرض تعارض از اطمینانی بودن خارج شده و بحث های اصول فقه و مباحث زبان شناسی(اعم از نشانه شناسی) اینجا زنده میشود.