اندیشهفلسفهخردگفتگوحکمتمعناپرسشفرهنگ
«گفتوگو علیه گفتوگو»؛ محمدمهدی مجاهدی باور به نیازِ گفتوگو به چارچوب مشترک، مدارا یا توافق بر سر شرایط را عامل غیرممکنشدن آن میداند. وی گفتوگو را کنشی برای حل مسئله میداند که بدون تعصب و پیشداوری امکانپذیر است.

سخنرانی محمدمهدی مجاهدی با عنوان «گفتوگو علیه گفتوگو» دوشنبه نهم دی ماه 1398 در محل موسسۀ فرهنگی تحقیقاتی امام موسی صدر برگزار شد. محمدمهدی مجاهدی ابتدای سخنرانی خویش را با سه سؤال از حاضرین آغاز کرد:
· آیا گفتوگو نیازمند چارچوب مشترک بین طرفین آن است؟
· آیا گفتوگو بدون مدارا عملی است؟
· آیا طرفین گفتوگو باید دربارۀ شرایط گفتوگو و مفاهیم آن توافق داشته باشند؟
وی در ادامه ضمن بررسی پاسخهای شرکت کنندگان توضیحات خود را اینگونه ادامه داد: هر کدام از سه باور فوق مفاهیمی از گفتوگو ایجاد می کند که گفتوگو را غیرممکن میسازد. گفتوگو در غیاب این سه شرط مفید است و ما بدان نیازمند هستیم. برای گفتوگو نباید از چارچوب مشترک آغاز کنیم زیرا نه شرط امکان است و نه شرط کمال. گفتوگو هر نوع کنشِ گفتاری نیست، بلکه کنش گفتاری خاص است. کنشِ گفتاری که نازل به حل مسئله باشد. مسئله ای که نیازمند رسیدن به وجه مشترک نیست. حتی اگر طرف مقابل را بخشی از صورت مسئله بدانیم. در گفت و گو، طرفین واجد بینشی دربارۀ خود و دیگری و علاوه بر این واجد بینشی بر محتوای رد و بدل شده بین خویش هستند. عدم تعصب ، عدم پیشداوری، عدم استدلالگریزی و .. از شروط گفتوگو است. بین نتایج گفتوگو و شروط آن تفاوت وجود دارد. ایشان در ادامه به توضیح مفهوم مدارا و رواداری و تفاوت این دو مفهوم پرداختند...
.
.
.
.
فلسفه
دین
فلسفه
دین
فلسفه
گفتگو دربارهی این مطلب۲ دیدگاه
درود و ادب سخنرانی بسیار مفید و ارزندهای بود. فقط در بخش انتهایی و پاسخ به پرسش شنوندگان، برخی پاسخها سرهمبندیکردن بود و نیاز به پاسخ دقیقتری داشت.
جامع و کامل بود. باتشکر..