علی درویشی بلورانی

علی درویشی بلورانی در ۱۱ ژوئیه ۱۹۷۵ زاده شد. او پژوهشگر و عضو هیئت علمی گروه سنجش از دور و سامانه‌های اطلاعات جغرافیایی در دانشکده جغرافیای دانشگاه تهران است. درویشی بلورانی در مقطع کارشناسی، کارتوگرافی را در دانشگاه تهران و در مقطع کارشناسی ارشد، سنجش از دور و سامانه‌های اطلاعات جغرافیایی را در دانشگاه تربیت مدرس آموخت. او در سال ۲۰۰۸ دکتری خود را در رشته سنجش از دور محیطی از دانشگاه گئورگ آوگوست گوتینگن آلمان دریافت کرد.

محور اصلی فعالیت‌های علمی او کاربرد سنجش از دور، داده‌های مکانی و روش‌های ژئوانفورماتیکی در شناخت و مدیریت مخاطرات محیطی است. بخش مهمی از پژوهش‌هایش به شناسایی کانون‌های گردوغبار، تحلیل توفان‌های شن و گردوغبار، خشکسالی، بیابان‌زایی، فرسایش خاک، تخریب سرزمین و تغییرات پوشش گیاهی اختصاص دارد.

درویشی بلورانی در مطالعات خود از تصاویر ماهواره‌ای چندزمانه، مدل‌های مکانی، یادگیری ماشین و هوش مصنوعی جغرافیایی برای پایش تغییرات محیطی و تحلیل آسیب‌پذیری استفاده می‌کند. بررسی نقش فعالیت‌های کشاورزی، مدیریت منابع آب و تغییر اقلیم در گسترش کانون‌های گردوغبار، به‌ویژه در ایران و حوضه دجله و فرات، از موضوعات برجسته پژوهش‌های اوست.

او همچنین در پژوهش‌های مربوط به کیفیت زندگی شهری، پایش آلودگی، کشاورزی پایدار، مدیریت منابع آب و ارزیابی چندمخاطره‌ای مشارکت داشته است. در یکی از طرح‌های بین‌المللی به سرپرستی او، نقشه‌ای جهانی و با تفکیک مکانی بالا از کانون‌های گردوغبار با استفاده از داده‌های چندمنبعی سنجش از دور تهیه شد. این پژوهش نقش فعالیت‌های انسانی، تغییرات کاربری زمین، خشکسالی و تغییر اقلیم را در شکل‌گیری و گسترش منابع گردوغبار بررسی می‌کند.

فعالیت‌های درویشی بلورانی در پیوند میان جغرافیا، علوم محیطی، فناوری فضایی و مدیریت بحران قرار دارند. هدف این پژوهش‌ها فراهم‌کردن داده‌ها و ابزارهای علمی برای پایش محیط زیست، پیش‌بینی مخاطرات و پشتیبانی از سیاست‌گذاری در زمینه کاهش خطر توفان‌های گردوغبار و مدیریت پایدار سرزمین است.