برترام فورر

برترام رابین فورر در ۲۴ اکتبر ۱۹۱۴ در اسپرینگفیلدِ ماساچوست به دنیا آمد. او در دانشگاه ماساچوست امهرست تحصیل کرد و سپس مدرک کارشناسی ارشد و دکتری روان‌شناسی را از دانشگاه کالیفرنیا در لس‌آنجلس دریافت کرد. فورر در جریان جنگ جهانی دوم به‌عنوان روان‌شناس و مدیر در یک بیمارستان نظامی در فرانسه فعالیت داشت و پس از جنگ در کلینیک ادارهٔ امور کهنه‌سربازان در لس‌آنجلس و نیز در مطب خصوصی کار کرد.

شهرت اصلی فورر به آزمایشی بازمی‌گردد که در سال ۱۹۴۸ انجام داد و نتایج آن را در مقاله‌ای با عنوان «The Fallacy of Personal Validation» در سال ۱۹۴۹ منتشر کرد. او به دانشجویانش آزمون شخصیت داد و سپس به هر یک اعلام کرد که بر پایهٔ پاسخ‌های شخصی او، یک توصیف اختصاصی از شخصیتش تهیه شده است. در واقع همهٔ دانشجویان دقیقاً یک متن واحد دریافت کرده بودند: متنی متشکل از گزاره‌های کلی و نسبتاً مطلوب که می‌توانست دربارهٔ افراد بسیار متفاوت نیز صادق به نظر برسد. دانشجویان با این حال، توصیف را بسیار دقیق ارزیابی کردند.

این نتیجه بعدها با عنوان «اثر فورر» و همچنین «اثر بارنوم» شناخته شد. این اثر به تمایل افراد برای پذیرفتن توصیف‌های مبهم، عمومی و تا حدی مثبت به‌عنوان توصیفی منحصربه‌فرد از شخصیت خود اشاره دارد. مفهوم یادشده در توضیح جذابیت طالع‌بینی، فال‌گیری، برخی شیوه‌های شخصیت‌شناسی و دیگر ارزیابی‌هایی که از عبارت‌های کلی استفاده می‌کنند، کاربرد گسترده‌ای یافته است.

کار فورر از این جهت اهمیت دارد که نمونه‌ای کلاسیک از «اعتبارسنجی ذهنی» را نشان می‌دهد: احساس شخصیِ «این توصیف دقیقاً دربارهٔ من است» لزوماً به معنای اعتبار علمی یا اختصاصی‌بودن آن توصیف نیست. این آزمایش بعدها بارها تکرار شد و به یکی از مثال‌های شناخته‌شده در آموزش تفکر نقادانه، روان‌شناسی شخصیت و ارزیابی اعتبار آزمون‌های روان‌شناختی تبدیل شد.

فورر در ۶ آوریل ۲۰۰۰ در ونتورا، کالیفرنیا درگذشت. نام او همچنان بیش از هر چیز با اثر فورر و مسئلهٔ تمایل انسان به شخصی‌سازی گزاره‌های عمومی پیوند خورده است.