اندیشمند خارجی
آبراهام مزلو
Abraham Maslowروان‌شناسی انسان‌گرا، نظریه شخصیتآمریکایی۱۹۰۸–۱۹۷۰
«آنچه یک انسان می‌تواند باشد، باید باشد.»
در روزگارِ او
مشاهده در خط زمان اندیشهبر اینان اثر گذاشت۳
از اینان اثر پذیرفت۳
اینان را نقد کرد۱
هم‌مکتبان۲
هم‌روزگاران۱
زندگی و اندیشه
آبراهام مزلو روان‌شناس آمریکایی و از بنیان‌گذاران اصلی روان‌شناسی انسان‌گرا بود. او با طرح «سلسله‌مراتب نیازهای انسانی» و مفهوم «خودشکوفایی» تأثیر عمیقی بر روان‌شناسی، علوم انسانی و مطالعات مربوط به رشد فردی گذاشت.
آبراهام مزلو در سال ۱۹۰۸ در بروکلین نیویورک در خانواده‌ای مهاجر از یهودیان روس‌تبار به دنیا آمد. او در دانشگاه ویسکانسین تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۴ دکترای روان‌شناسی خود را دریافت کرد. مزلو در آغاز به پژوهش‌های رفتارگرایانه و روان‌شناسی تجربی پرداخت، اما به‌تدریج از تمرکز صرف بر رفتار قابل مشاهده فاصله گرفت و به مطالعه توانایی‌ها، خلاقیت و ظرفیت‌های مثبت انسان روی آورد.
مزلو یکی از چهره‌های اصلی جنبش روان‌شناسی انسان‌گرا در میانه قرن بیستم بود؛ جریانی که در برابر تأکید افراطی رفتارگرایی بر شرطی‌سازی و برخی رویکردهای روان‌کاوی بر تعارض‌های ناخودآگاه شکل گرفت. او بر این باور بود که انسان دارای گرایش ذاتی به رشد، معناجویی و تحقق استعدادهای خود است.
مهم‌ترین ایده او «سلسله‌مراتب نیازها» است که نخستین‌بار در مقاله «نظریه‌ای درباره انگیزش انسان» (۱۹۴۳) مطرح شد و بعدها در کتاب «انگیزش و شخصیت» (۱۹۵۴) گسترش یافت. در این نظریه، نیازهای انسان از نیازهای زیستی و امنیت تا نیازهای تعلق، احترام و در بالاترین سطح، خودشکوفایی دسته‌بندی می‌شوند.
مزلو همچنین درباره افراد خودشکوفا، تجربه‌های اوج، خلاقیت و معنای زندگی پژوهش کرد. آثار او بر روان‌شناسی مثبت‌گرا، آموزش، مدیریت، مطالعات سازمانی و اندیشه‌های معاصر درباره رشد انسان اثر گذاشته است. او در سال ۱۹۷۰ درگذشت و همچنان یکی از شناخته‌شده‌ترین نظریه‌پردازان روان‌شناسی انسان‌گرا به شمار می‌آید.