اندیشمند خارجی
کارل راجرز
Carl Rogersروان‌شناسی انسان‌گرا و روان‌درمانیآمریکایی۱۹۰۲–۱۹۸۷
«مفارقت شگفت‌انگیز این است که وقتی خودم را همان‌گونه که هستم می‌پذیرم، آنگاه می‌توانم تغییر کنم.»
در روزگارِ او
مشاهده در خط زمان اندیشه
زندگی و اندیشه
کارل راجرز روان‌شناس آمریکایی و از بنیان‌گذاران اصلی روان‌شناسی انسان‌گرا بود که به دلیل نظریه «درمان مراجع‌محور» و تأکید بر اهمیت همدلی، پذیرش بی‌قیدوشرط و اصالت در رابطه درمانی شهرت یافت. او نقش مهمی در تغییر رویکرد روان‌درمانی از تمرکز صرف بر آسیب‌شناسی به سوی رشد، خودشناسی و شکوفایی فردی داشت.
کارل راجرز در سال ۱۹۰۲ در اوک پارک ایالت ایلینوی آمریکا به دنیا آمد. او ابتدا در دانشگاه ویسکانسین به تحصیل کشاورزی و سپس تاریخ و مذهب پرداخت، اما در ادامه به روان‌شناسی و مشاوره روی آورد. راجرز دکترای خود را از دانشگاه کلمبیا دریافت کرد و فعالیت حرفه‌ای‌اش را در حوزه روان‌شناسی بالینی و مشاوره کودکان آغاز کرد.
راجرز یکی از چهره‌های اصلی جنبش روان‌شناسی انسان‌گرا در قرن بیستم بود؛ جنبشی که در کنار رفتارگرایی و روان‌کاوی، بر تجربه زیسته، آزادی انتخاب و ظرفیت رشد انسان تأکید می‌کرد. او نظریه «خود» را توسعه داد و معتقد بود افراد دارای گرایشی درونی به سوی رشد و تحقق توانایی‌های خویش هستند؛ فرایندی که آن را «تحقق خویشتن» می‌نامید.
مهم‌ترین دستاورد راجرز در روان‌درمانی، رویکرد «مراجع‌محور» یا «شخص‌محور» بود. او باور داشت رابطه درمانی زمانی بیشترین تأثیر را دارد که درمانگر سه ویژگی اساسی داشته باشد: همدلی با تجربه مراجع، پذیرش مثبت و بی‌قیدوشرط او، و صداقت و هماهنگی درونی. این دیدگاه تأثیر گسترده‌ای بر روان‌درمانی، آموزش، ارتباطات انسانی و نظریه‌های مربوط به رشد فردی گذاشت.
از آثار مهم او می‌توان به کتاب‌های «درمان مراجع‌محور» (Client-Centered Therapy)، «در باب انسان شدن» (On Becoming a Person) و «راهی برای بودن» (A Way of Being) اشاره کرد. راجرز در سال‌های پایانی زندگی نیز به فعالیت‌های آموزشی، پژوهشی و صلح‌طلبانه ادامه داد و در سال ۱۹۸۷ درگذشت.