«موسیقی‌ام را می‌توانم به نور سفیدی تشبیه کنم که همه رنگ‌ها را در خود دارد. تنها منشور است که رنگ‌ها را جدا می‌کند و پدیدارشان می‌سازد؛ این منشور می‌تواند روح شنونده باشد.»
در روزگارِ او
مشاهده در خط زمان اندیشهزندگی و اندیشه
آروو پرت آهنگ‌ساز استونیایی و از برجسته‌ترین چهره‌های موسیقی کلاسیک معاصر است. او پدیدآورنده شیوه آهنگ‌سازی «تینتینابولی» است؛ زبانی موسیقایی مینیمال، زنگ‌وار و ژرفاً تأملی که در بسیاری از آثارش با موسیقی مذهبی و سنت‌های کهن پیوند دارد. «فور آلینا»، «فراترس»، «تابولا رازا» و «آینه در آینه» از آثار شناخته‌شده اویند.
آروو پرت در ۱۱ سپتامبر ۱۹۳۵ در پایدۀ استونی به دنیا آمد و آهنگ‌سازی را در کنسرواتوار دولتی تالین، نزد هاینو اِلر، آموخت. در سال‌های آغازین فعالیتش، هم در موسیقی فیلم کار می‌کرد و هم شیوه‌های نوگرایانه‌ای چون سریالیسم و کولاژ را می‌آزمود. «نکرولوگ» از نخستین آثار دوازده‌صداییِ استونی و «کردو» از آثار مهم این دوره اوست.
پرت پس از بحرانی خلاق در اواخر دهه ۱۹۶۰، چند سالی از آهنگ‌سازی فاصله گرفت و به مطالعه موسیقی قرون وسطا و رنسانس، سرود گرگوریایی و چندصداییِ آغازین اروپا پرداخت. او در ۱۹۷۲ به مسیحیت ارتدوکس گروید و این تجربه‌های معنوی و موسیقایی در شکل‌گیری زبان تازه‌اش نقشی تعیین‌کننده داشتند.
او در ۱۹۷۶ با قطعه پیانویی «فور آلینا» شیوه‌ای را عرضه کرد که خود آن را «تینتینابولی» نامید؛ واژه‌ای برگرفته از لاتین به معنای «زنگ کوچک». این شیوه با سادگی، سکوت‌های مؤثر، حرکت‌های ملودیک محدود و طنین آکوردهای سه‌صدایی شناخته می‌شود. «فراترس»، «کانتوس در یادبود بنجامین بریتن»، «تابولا رازا»، «آینه در آینه»، «پاسیّو» و «ت دئوم» از مهم‌ترین آثار این دوره‌اند.
موسیقی پرت، با اینکه غالباً در کنار مینیمالیسم قرار می‌گیرد، بیش از هر چیز بر سکوت، تمرکز، نیایش و تجربه شنیدن استوار است. آثار او در موسیقی آوازی، ارکسترال و سینماییِ معاصر تأثیر فراوانی داشته و او را به یکی از پرشنیده‌ترین آهنگ‌سازان زنده جهان بدل کرده است.