«سرنوشت را از گلویش می‌گیرم؛ هرگز نخواهد توانست مرا کاملاً درهم بشکند.»
زندگی و اندیشه
لودویگ فان بتهوون آهنگساز آلمانی و یکی از چهره‌های تعیین‌کنندهٔ تاریخ موسیقی غربی بود. آثار او پلی میان دورهٔ کلاسیک و رمانتیک ساخت و با گسترش زبان سمفونی، سونات و کوارتت زهی، مسیر موسیقی سدهٔ نوزدهم را دگرگون کرد.
لودویگ فان بتهوون در ۱۷ دسامبر ۱۷۷۰ در بن زاده شد و آموزش موسیقی را از کودکی آغاز کرد. او در ۱۷۹۲ به وین رفت؛ شهری که تا پایان زندگی محل اصلی کار و فعالیتش باقی ماند. بتهوون در وین با سنت موسیقیِ هایدن و موتسارت پیوند یافت، اما به‌تدریج زبانی شخصی و پرقدرت در آهنگسازی پدید آورد.
ناشنواییِ پیشرونده، که از اواخر دههٔ ۱۷۹۰ آغاز شد، زندگی او را دشوار کرد، اما مانع خلق آثار بزرگش نشد. سمفونی‌های سوم، پنجم، ششم و نهم، اپرای «فیدلیو»، کنسرتوهای پیانو و ویولن، سونات‌های پیانو و کوارتت‌های زهی، از مهم‌ترین دستاوردهای او هستند. سمفونی نهم، با بهره‌گیری از شعر «سرود شادی» فریدریش شیلر در موومان پایانی، جایگاهی استثنایی در تاریخ موسیقی دارد.
آثار متأخر بتهوون، از جمله «میسا سولمنیس»، واریاسیون‌های دیابلی، سونات‌های پایانی پیانو و کوارتت‌های متأخر، با نوآوری‌های فرمی، عمق عاطفی و پیچیدگی موسیقایی شناخته می‌شوند. او در ۲۶ مارس ۱۸۲۷ در وین درگذشت. میراث بتهوون در تأکید بر آزادیِ بیان هنری، توان فردی و ظرفیت موسیقی برای بیان تجربه‌های ژرف انسانی، ماندگار است.