«سمفونی باید مانند جهان باشد؛ باید همه‌چیز را دربر گیرد.»
زندگی و اندیشه
گوستاو مالر آهنگساز و رهبر ارکستر اتریشی و از برجسته‌ترین چهره‌های موسیقی واپسین رمانتیسم بود. او با گسترش ابعاد و امکانات سمفونی و پیوند دادن آن با آواز، شعر و تجربه‌های وجودی، راهی به سوی موسیقی مدرن گشود.
گوستاو مالر در ۷ ژوئیهٔ ۱۸۶۰ در کالیِشته در بوهمیا، در خانواده‌ای یهودی، به دنیا آمد و کودکی‌اش را عمدتاً در ییلاوا گذراند. او در کنسرواتوار وین تحصیل کرد و سپس با رهبری ارکستر در تالارهای اپرای اروپا، از جمله بوداپست، هامبورگ و وین، جایگاهی ممتاز به دست آورد. مالر از ۱۸۹۷ تا ۱۹۰۷ مدیر اپرای درباری وین بود و به‌عنوان رهبری سخت‌گیر و نوآور شناخته می‌شد.
مالر در آهنگسازی، سنت سمفونیک بتهوون و واگنر را با آوازهای مردمی، شعر، موسیقی نظامی و جهان صوتیِ زندگی روزمره درآمیخت. سمفونی‌های او اغلب با ارکسترهای بزرگ، تضادهای شدید عاطفی و گذار میان امر والا، طنز، اندوه و شور زندگی شناخته می‌شوند. از آثار مهم او می‌توان به سمفونی‌های دوم، پنجم، ششم، هشتم و نهم، مجموعهٔ «آوازهای شاخ جادویی پسرانه»، «آوازهای مرگ کودکان» و «آواز زمین» اشاره کرد.
او در سال‌های پایانی زندگی در نیویورک، در اپرای متروپولیتن و ارکستر فیلارمونیک نیویورک نیز رهبری کرد. موسیقی مالر در روزگار خودش بیشتر به سبب فعالیت رهبری او شناخته می‌شد، اما پس از مرگش به‌تدریج جایگاهی مرکزی در رپرتوار جهانی یافت و بر آهنگسازان مدرن، از جمله نسل دوم مکتب وین، اثر گذاشت. مالر در ۱۸ مه ۱۹۱۱ در وین درگذشت.