چارلز تیلور

چارلز مارگریو تیلور در سال ۱۹۳۱ در مونترال کانادا متولد شد. او تحصیلات خود را در دانشگاه مک‌گیل آغاز کرد و سپس بورسیه رودز را دریافت نمود تا در دانشگاه آکسفورد به ادامه تحصیل بپردازد، جایی که مدرک دکتری خود را تحت سرپرستی فیلسوفانی چون آیزایا برلین و الیزابت آنسکوم دریافت کرد. تیلور پس از بازگشت به کانادا و سال‌ها تدریس در دانشگاه‌های آکسفورد، مک‌گیل و نورث‌ورسترن، به یکی از مهم‌ترین اندیشمندان در حوزه فلسفه علوم انسانی و اندیشه سیاسی تبدیل شد.

محور اصلی اندیشه تیلور، نقد ذهن‌گرایی و فردگرایی انتزاعیِ روشنگری و لیبرالیسم مدرن است. او بر خلاف لیبرال‌هایی که انسان را موجودی کاملاً مستقل و گسسته از زمینه اجتماعی می‌دانند، بر نقش «افق‌های معنایی»، فرهنگ، سنت و تعاملات اجتماعی در شکل‌گیری هویت انسانی تأکید می‌کند. کتاب کلیدی او، «سرچشمه‌های خود: شکل‌گیری هویت مدرن» (Sources of the Self - ۱۹۸۹)، تلاشی تاریخی-فلسفی برای ردیابی درک انسان معاصر از خود و نحوه پیوند هویت با ارزش‌های اخلاقی و ناخودآگاه تاریخی است.

اثر ماندگار دیگر او، «عصر سکولار» (A Secular Age - ۲۰۰۷)، به بررسی دگرگونی پدیده سکولاریسم در غریو جوامع غربی می‌پردازد. تیلور در این اثر نشان می‌دهد که سکولاریسم صرفاً به معنای زوال دین یا خروج باورهای دینی از عرصه عمومی نیست، بلکه تغییر در شرایطِ باورپذیری است؛ یعنی وضعیتی که در آن باور به خدا تنها یکی از گزینه‌های ممکن در میان گزینه‌های متعدد زیست‌شناختی و معنایی است. پژوهش‌های تیلور در باب «چندفرهنگ‌گرایی» (Multiculturalism) و «سیاست بازشناسی» (Politics of Recognition) نیز از مراجع اصلی در بحث‌های مربوط به تنوع فرهنگی و حقوق گروه‌ها در جوامع دمکراتیک به شمار می‌روند.