دیوید بوهم

دیوید جوزف بوهم در ۲۰ دسامبر ۱۹۱۷ در ویلکس‌بارِ ایالت پنسیلوانیا در آمریکا به دنیا آمد. او فیزیک را در دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا آموخت و سپس در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، زیر نظر جی. رابرت اوپنهایمر دکتری گرفت. بوهم در آغاز فعالیت علمی خود در فیزیک پلاسما و رفتار جمعی الکترون‌ها پژوهش کرد و بعدها به یکی از پژوهشگران برجسته مبانی مکانیک کوانتومی تبدیل شد.

شهرت بوهم بیش از همه با تفسیر علّی یا تفسیر دوبروی–بوهم از مکانیک کوانتومی پیوند خورده است. او در سال ۱۹۵۲ نظریه‌ای ارائه کرد که در برابر تفسیر متعارف کپنهاگی، تصویری واقع‌گرایانه و تعین‌گرایانه از پدیده‌های کوانتومی عرضه می‌کرد. این پژوهش‌ها بعدها بر مباحث مربوط به ناموضعیت کوانتومی و تحقیقات جان بل نیز اثر گذاشتند.

بوهم از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۷ استاد فیزیک نظری در کالج برکبک دانشگاه لندن بود. در سال‌های بعد، دامنه علایق او از فیزیک فراتر رفت و موضوعاتی چون ماهیت واقعیت، آگاهی، تفکر و زبان را نیز دربر گرفت. او مفهوم «نظم مستتر» و «نظم آشکار» را برای توضیح نوعی کلیت بنیادین در واقعیت مطرح کرد و با باسیل هایلی در بررسی بنیادهای نظری فیزیک همکاری داشت.

از آثار مهم او می‌توان به «Quantum Theory»، «Causality and Chance in Modern Physics»، «Wholeness and the Implicate Order» و، با همکاری باسیل هایلی، «The Undivided Universe» اشاره کرد. بوهم همچنین درباره گفت‌وگو به‌مثابه روشی برای مشاهده و عبور از الگوهای تثبیت‌شده تفکر اندیشید؛ دیدگاهی که بعدها با عنوان «گفت‌وگوی بوهمی» شناخته شد.

دیوید بوهم در ۲۷ اکتبر ۱۹۹۲ در لندن درگذشت. میراث او در مرز میان فیزیک نظری و فلسفه قرار دارد و آثارش همچنان در مباحث مربوط به تفسیر مکانیک کوانتومی، کلیت، آگاهی و نسبت میان اندیشه و واقعیت مورد توجه‌اند.