زندگی و اندیشه
حسن بلخاری قهی، زاده ۱۳۴۱ در قهی اصفهان، پژوهشگر، نویسنده و استاد فلسفه هنر و زیبایی‌شناسی ایرانی است. او استاد تمام دانشگاه تهران، عضو پیوسته فرهنگستان هنر ایران و از چهره‌های شناخته‌شده در مطالعات حکمت هنر اسلامی، زیبایی‌شناسی و مبانی عرفانی هنر و معماری است. آثار متعدد او به نسبت هنر، حکمت، عرفان، خیال، نور، هندسه و معنا در سنت ایرانی-اسلامی و هنر شرق می‌پردازند.
حسن بلخاری قهی در سال ۱۳۴۱ در قهی اصفهان به دنیا آمد. او پس از طی تحصیلات دانشگاهی، کارشناسی ارشد خود را در رشته فلسفه و عرفان گرفت و دکتری فلسفه هنر و زیبایی‌شناسی را از دانشگاه همدرد دهلی نو دریافت کرد. رساله دکتری او با موضوع تجلی وحدت وجود در هنر و معماری ایران و هند، مسیر اصلی پژوهش‌های بعدی او را نیز نشان می‌دهد: پیوند میان حکمت، عرفان، هنر و معماری.
بلخاری استاد تمام دانشگاه تهران و مدیر گروه مطالعات عالی هنر در پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران بوده و به عنوان عضو پیوسته فرهنگستان هنر ایران فعالیت کرده است. او در حوزه‌های فلسفه هنر، زیبایی‌شناسی، حکمت هنر شرق، هنر اسلامی، مبانی عرفانی معماری و مطالعات تطبیقی هنر ایران و هند آثار فراوانی نوشته و منتشر کرده است.
از آثار او می‌توان به «آشنایی با فلسفه هنر»، «حکمت هنر و زیبایی»، «در باب زیبایی»، «در باب نظریه محاکات»، «فلسفه هنر اسلامی»، «مبانی عرفانی هنر و معماری اسلامی»، «فلسفه، هندسه و معماری»، «هندسه خیال و زیبایی»، «تجلی نور و رنگ در هنر ایرانی-اسلامی» و «حکمت هنر هند» اشاره کرد. او همچنین در زمینه حافظ‌شناسی، مولاناپژوهی، تأویل متون دینی و نسبت هنر با معنا و امر قدسی نیز درس‌گفتارها و نوشته‌هایی دارد.
محور اندیشه بلخاری را می‌توان جست‌وجوی مبانی حکمی و معنوی هنر دانست. او هنر را صرفاً امری زیباشناختی یا تاریخی نمی‌بیند، بلکه آن را در نسبت با خیال، نماد، نور، وحدت، هندسه، معنا و تجربه قدسی بررسی می‌کند. از این منظر، آثار او برای فهم پیوند میان فلسفه اسلامی، عرفان، معماری، هنرهای سنتی و زیبایی‌شناسی تطبیقی اهمیت دارد.
