هیچ هنری از سینما قدرتمندتر نیست؛ زیرا مستقیماً با احساسات ما ارتباط برقرار می‌کند.
زندگی و اندیشه
اینگمار برگمان فیلم‌ساز، فیلمنامه‌نویس و کارگردان تئاتر سوئدی و یکی از مهم‌ترین چهره‌های تاریخ سینمای جهان بود. آثار او با تمرکز بر پرسش‌های وجودی مانند ایمان، مرگ، تنهایی، هویت و رابطه انسان با خود و دیگری شناخته می‌شوند.
اینگمار برگمان در سال ۱۹۱۸ در اوپسالای سوئد در خانواده‌ای مذهبی به دنیا آمد. پدرش کشیش لوتری بود و فضای مذهبی دوران کودکی او تأثیر عمیقی بر دغدغه‌های فکری و هنری‌اش گذاشت؛ دغدغه‌هایی که بعدها در بسیاری از فیلم‌هایش، به‌ویژه در مواجهه انسان با خدا، مرگ و معنای زندگی، آشکار شدند.
برگمان فعالیت هنری خود را در تئاتر آغاز کرد و در دهه ۱۹۴۰ وارد سینما شد. او در طول چند دهه فعالیت، بیش از شصت فیلم سینمایی و تلویزیونی ساخت و هم‌زمان به‌عنوان کارگردان تئاتر نیز فعالیت گسترده‌ای داشت. سبک خاص او در فیلم‌سازی، با تمرکز بر روان انسان، گفت‌وگوهای عمیق، فضاسازی مینیمال و کاوش در بحران‌های درونی شخصیت‌ها شناخته می‌شود.
از مهم‌ترین آثار او می‌توان به «مهر هفتم» (The Seventh Seal، ۱۹۵۷)، «توت‌فرنگی‌های وحشی» (Wild Strawberries، ۱۹۵۷)، «همچون در یک آینه» (Through a Glass Darkly، ۱۹۶۱)، «سکوت» (The Silence، ۱۹۶۳)، «پرسونا» (Persona، ۱۹۶۶)، «شرم» (Shame، ۱۹۶۸)، «فریادها و نجواها» (Cries and Whispers، ۱۹۷۲) و «فانی و الکساندر» (Fanny and Alexander، ۱۹۸۲) اشاره کرد.
فیلم‌های برگمان اغلب با مسائل فلسفی و اگزیستانسیالیستی پیوند خورده‌اند. او در آثارش به پرسش‌هایی درباره امکان شناخت خود، معنای رنج، ترس از مرگ، سکوت خدا، پیچیدگی روابط انسانی و مرز میان واقعیت و خیال می‌پردازد. به همین دلیل، سینمای او نه فقط به‌عنوان هنر تصویری، بلکه به‌عنوان شکلی از اندیشه‌ورزی درباره وضعیت انسان مورد توجه قرار گرفته است.
برگمان جوایز و افتخارات بسیاری دریافت کرد و تأثیر عمیقی بر فیلم‌سازان پس از خود گذاشت. او در ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۷ در جزیره فارو، سوئد، درگذشت و همچنان یکی از مهم‌ترین فیلم‌سازان تاریخ سینما به شمار می‌رود.