جی. ال. مکی

جان لزلی مکی (John Leslie Mackie) در سال ۱۹۱۶ در سیدنی استرالیا متولد شد. او تحصیلات فلسفی خود را در دانشگاه سیدنی و سپس در کالج بالیول آکسفورد به پایان رساند. مکی در طول دوران حرفه‌ای خود در دانشگاه‌های مختلفی از جمله دانشگاه سیدنی، دانشگاه اوتاگو در نیوزیلند، دانشگاه لیدز و در نهایت به عنوان استاد در دانشگاه آکسفورد تدریس و پژوهش کرد. او یکی از تأثیرگذارترین فیلسوفان تحلیلی حوزه متافیزیک، فلسفه اخلاق و فلسفه دین در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ میلادی بود.

شهرت جهانی مکی عمدتاً مرهون اثر جنجالی و کلاسیک او «اخلاق: ابداع حقایق اخلاقی» (Ethics: Inventing Right and Wrong, 1977) است. او در این کتاب نظریه «خطاپذیری» (Error Theory) را مطرح کرد و استدلال نمود که احکام اخلاقی مدعی توصیف ویژگی‌های عینی در جهان هستند، اما چنین ویژگی‌های عینی و اخلاقی در واقع وجود ندارند؛ بنابراین، تمام قضاوت‌های اخلاقی از نظر شناختی خطا هستند و ارزش‌های اخلاقی محصول ابداع و توافق بشری‌اند تا کشف واقعیت‌های کیهانی.

در حوزه فلسفه دین نیز مکی با مقاله مشهور خود «شر و قدرت مطلق» (Evil and Omnipotence, 1955) تحول بزرگی ایجاد کرد. او در این اثر نسخه منطقی برهان شر را بازتعریف نمود و استدلال کرد که وجود خدای قادر مطلق، عالم مطلق و خیر محض با وجود شر در جهان از نظر منطقی ناسازگار است. از دیگر آثار مهم او می‌توان به «جامعۀ مبنایی» (Truth, Probability and Paradox) و «معجزات و برهان‌ها» اشاره کرد. مکی تا پایان عمر بر مواضع شک‌گرایانه و تحلیل منطقی خود پایبند ماند و در سال ۱۹۸۱ درگذشت.