کارن هورنای

کارن دانیلسن در ۱۶ سپتامبر ۱۸۸۵ در بلانکنزه نزدیک هامبورگ آلمان زاده شد. او یکی از نخستین زنان آلمانی بود که وارد دانشکده پزشکی شد و در ۱۹۱۱ مدرک پزشکی خود را از دانشگاه برلین دریافت کرد. پس از ازدواج با اسکار هورنای، به روان‌کاوی علاقه‌مند شد و تحت نظر کارل آبراهام آموزش دید. از ۱۹۲۰ در مؤسسه روان‌کاوی برلین تدریس می‌کرد.

در ۱۹۳۲ به آمریکا مهاجرت کرد و ابتدا در شیکاگو و سپس در نیویورک فعالیت نمود. هورنای با انتقاد از نظریه حسادت به آلت مردانه فروید، روان‌شناسی زنان را بر پایه عوامل فرهنگی و اجتماعی بازتعریف کرد و مفهوم «حسادت به رحم» را مطرح ساخت. او معتقد بود تفاوت‌های روانی مردان و زنان بیش از آن‌که زیستی باشد، ریشه در ساختارهای اجتماعی دارد.

مهم‌ترین آثار او عبارتند از «شخصیت روان‌رنجور زمانه ما»، «راه‌های جدید در روان‌کاوی»، «خودتحلیلی»، «تعارض‌های درونی ما» و «روان‌رنجوری و رشد انسان». در این آثار، او اضطراب اساسی را نتیجه روابط مختل دوران کودکی می‌دانست و ده نیاز روان‌رنجور را توصیف کرد. هورنای همچنین بر اهمیت خودشناسی و امکان تغییر شخصیت تا پایان عمر تأکید داشت. او در ۴ دسامبر ۱۹۵۲ در نیویورک درگذشت.