محمدعلی مرادی

محمدعلی مرادی (۱۳۳۷–۱۳۹۷) پژوهشگر مستقل فلسفه و استاد آزاد کانون‌های تفکر و حلقه‌های فلسفی در ایران بود. او در جوانی به آلمان مهاجرت کرد و تحصیلات عالی خود را در رشته‌های فلسفه، جامعه‌شناسی و علوم سیاسی در دانشگاه آزاد برلین به پایان رساند. او سال‌ها در فضای دانشگاهی آلمان به پژوهش در زمینه فلسفه کلاسیک آلمانی، به‌ویژه آرا و اندیشه‌های کانت، فیخته و هگل مشغول بود.

مرادی پس از بازگشت به ایران، از پیوستن به ساختار‌های رسمی دانشگاهی پرهیز کرد و تمرکز خود را بر برگزاری درس‌گفتارها، سمینارها و نشست‌های مستقل فلسفی گذاشت. او بر این باور بود که تفکر فلسفی نباید به مقاله‌نویسی‌های آکادمیک و متون انتزاعی تقلیل یابد، بلکه فلسفه باید ابزاری برای سنجش و فهم مسائل واقعی جامعه و زیست‌بوم معاصر ایران باشد.

تمرکز اصلی آثار و گفتارهای او بر مفهوم «مفهوم‌سازی»، تحلیل تجدد ایرانی، نقد روش‌شناسی علوم انسانی و نقد غرب‌زدگی غیرانتقادی بود. کتاب «تفکر در سایه‌سار تعقل» و یادداشت‌ها و درس‌گفتارهای متعدد او درباره پدیدارشناسی روح هگل و مفهوم آگاهی، از جمله یادگارهای علمی و اندیشگی او در حوزه فلسفه پژوهی معاصر ایران به شمار می‌روند.