سائول کریپکی

سائول آرون کریپکی در ۱۳ نوامبر ۱۹۴۰ در بی شور، لانگ آیلند نیویورک زاده شد. پدرش خاخام و مادرش نویسنده کتاب‌های آموزشی یهودی بود. از کودکی نبوغ فوق‌العاده‌ای در ریاضیات و فلسفه نشان داد؛ در دوران دبیرستان مقاله‌ای درباره قضیه تمامیت در منطق موجهات نوشت که در ۱۹۵۹ (هنگام تحصیل در هاروارد) منتشر شد.

او در ۱۹۶۲ مدرک کارشناسی ریاضیات را از هاروارد گرفت و پس از آن در دانشگاه راکفلر و سپس از ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۸ به‌عنوان استاد فلسفه در دانشگاه پرینستون تدریس کرد. از ۲۰۰۳ تا پایان عمر استاد ممتاز در مرکز تحصیلات تکمیلی دانشگاه شهر نیویورک (CUNY) بود. در ۲۰۰۱ جایزه رولف شاک در منطق و فلسفه را دریافت کرد.

مهم‌ترین اثر او «نام‌گذاری و ضرورت» (بر اساس سخنرانی‌های ۱۹۷۰ در پرینستون و انتشار ۱۹۸۰) است که نظریه توصیفی ارجاع فرگه و راسل را به چالش کشید و نظریه علی-تاریخی ارجاع را جایگزین کرد. او مفهوم «دال صلب» (rigid designator) را معرفی کرد و نشان داد که نام‌های خاص و گونه‌های طبیعی در همه جهان‌های ممکن به همان شیء ارجاع می‌دهند. این اثر پیامدهای عمیقی برای متافیزیک ضرورت، هویت، و تمایز پیشینی/پسینی داشت.

دیگر آثار مهم او شامل مقالات در منطق شهودی، نظریه مجموعه‌ها، و کتاب «ارجاع و وجود» (بر اساس سخنرانی‌های لاک در آکسفورد) است. کریپکی همچنین نقد مهمی بر تفسیر رایج ویتگنشتاین از قواعد زبانی ارائه داد. او در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۲ درگذشت.