ویلارد کواین

ویلارد ون اورمن کواین در سال ۱۹۰۸ در اکرون، اوهایو به دنیا آمد و در سال ۲۰۰۰ درگذشت. او در کالج اوبرلین ریاضیات خواند و سپس در دانشگاه هاروارد، زیر نظر آلفرد نورث وایتهد، دکترای فلسفه گرفت. کواین بیشتر عمر دانشگاهی خود را در هاروارد گذراند و به یکی از مهم‌ترین فیلسوفان آمریکایی قرن بیستم بدل شد.

کارهای آغازین کواین در منطق صوری و نظریه مجموعه‌ها بود، اما شهرت فلسفی او عمدتاً با مقاله‌های مهمی چون «درباره آنچه هست» و «دو حکم جزمی تجربه‌گرایی» شکل گرفت. در «درباره آنچه هست» او صورت‌بندی مشهور خود از تعهد وجودشناختی را مطرح کرد و نوشت که برای پذیرفتن وجود چیزی، باید آن چیز در دستگاه نظری ما مقدار یک متغیر باشد. این ایده نقش مهمی در پیوند میان منطق، زبان و متافیزیک ایفا کرد.

در مقاله «دو حکم جزمی تجربه‌گرایی»، کواین به دو پایه مهم تجربه‌گرایی منطقی حمله کرد: تمایز میان گزاره‌های تحلیلی و ترکیبی، و این تصور که هر گزاره معنادار را می‌توان جداگانه به تجربه فروکاست. او در برابر این نگاه، از نوعی کل‌گرایی دفاع کرد که بر اساس آن، گزاره‌های علمی نه تک‌تک، بلکه در شبکه‌ای کلی از باورها با تجربه روبه‌رو می‌شوند.

کواین همچنین با ایده «معرفت‌شناسی طبیعی‌شده» شناخته می‌شود. او معتقد بود فلسفه نباید در جایگاهی بیرون از علم بنشیند و بنیان‌های آن را از بیرون توجیه کند، بلکه باید بخشی پیوسته با علم و به‌ویژه روان‌شناسی و علوم تجربی باشد. در فلسفه زبان نیز نظریه «نامعینی ترجمه» و «ابهام ارجاع» او نشان می‌داد که معنا و ارجاع را نمی‌توان همیشه به شکلی یگانه و قطعی تعیین کرد.

از آثار مهم او می‌توان به «From a Logical Point of View»، «Word and Object»، «Ontological Relativity and Other Essays» و «Philosophy of Logic» اشاره کرد. اندیشه کواین بسیاری از مباحث فلسفه تحلیلی پس از خود را دگرگون کرد و همچنان در بحث‌های مربوط به معنا، وجود، علم و منطق حضوری تعیین‌کننده دارد.