یحیی یثربی

سید یحیی یثربی در سال ۱۳۲۱ در روستای چراغ‌تپه سفلی از توابع تکاب به دنیا آمد. او آموزش ابتدایی خود را در زادگاهش در مدارس سنتی گذراند و سپس در حوزه علمیه زنجان مقدمات علوم اسلامی، از جمله صرف و نحو و منطق، را آموخت. یثربی از سال ۱۳۳۷ تا ۱۳۴۶ در حوزه علمیه قم به تحصیل فلسفه پرداخت و نزد استادانی چون محمدحسین طباطبایی، حسینعلی منتظری و جعفر سبحانی درس خواند.

او سپس در دانشگاه تهران رشته فلسفه و حکمت اسلامی را تا مقطع دکتری ادامه داد. یثربی از سال ۱۳۵۰ در دبیرستان‌ها و مراکز تربیت معلم به تدریس فلسفه اسلامی پرداخت و پس از آن در دانشگاه تبریز عضو هیأت علمی و مدیر گروه فلسفه اسلامی شد. او مدتی ریاست دانشگاه کردستان را بر عهده داشت و سپس به گروه فلسفه دانشگاه علامه طباطبایی پیوست.

اندیشه یثربی عمدتاً در حوزه فلسفه اسلامی، کلام اسلامی و عرفان اسلامی شکل گرفته است. او از منتقدان جدی حکمت متعالیه و برخی مبانی عرفان نظری است و در آثار خود کوشیده است میان دین و عرفان تمایز بگذارد و میراث فلسفی و عرفانی مسلمانان را با رویکردی تحلیلی و انتقادی بازخوانی کند.

از آثار او می‌توان به «عرفان عملی در اسلام»، «عرفان نظری»، «فلسفه عرفان»، «فلسفه مشاء»، «حکمت اشراق سهروردی»، «عیار نقد»، «حکمت متعالیه»، «تاریخ تحلیلی انتقادی فلسفه اسلامی»، «پژوهشی در نسبت دین و عرفان»، «فریب سراب»، «تفسیر روز»، «قلندر و قلعه» و «فلسفه امامت با رویکرد فلسفی و عرفانی» اشاره کرد. روش او بر نقد، بازاندیشی و پرهیز از تقدیس بی‌چون‌وچرای میراث فلسفی گذشتگان تأکید دارد.