عشق، فراتر از آن چیزی که میپنداریم!
خیلیهامون از ترس تنهایی به سمت عشق میریم؛ غافل از اینکه تنهایی، چیزی نیست که دیگری وظیفه داشته باشه نجاتمون بده. باید پیش از ورود به زندگی کسی، یاد بگیریم با تنهایی خودمون کنار بیایم، اون رو بشناسیم و حتی به حضورش عادت کنیم؛ تا کسی رو نه برای فرار از خودمون، بلکه برای شریک شدن در دنیامون بخوایم.
بعضیها رابطه رو راهی برای پر کردن خلأهاشون میدونن؛ بعضیها به دنبال تأیید دیگرانن و بعضیها صرفاً میخوان کسی رو در کنار خودشون داشته باشن. اما شاید کسانی که واقعاً در جستوجوی عشقن، به چیزی فراتر از حضور یک آدم فکر میکنن؛ به پیوندی که در اون، گاهی سکوت از هزاران کلمه گویاتر میشه و نگاهها حرفهایی رو میزنن که زبان از گفتنشون ناتوانه. انگار دو روح، بدون نیاز به توضیح دادنِ تمام وجودشون، راهی برای فهمیدن یکدیگر پیدا میکنن.
به باور من، عشق اونقدر مقدسه که حتی ممکنه آدمی پنجاه یا شصت سال زندگی کنه، ازدواج کنه، فرزند داشته باشه و تا پایان عمرش در کنار کسی بمونه، اما هنوز به عمق معنای عشق نرسیده باشه. چون موندن، بهتنهایی نشونهی عشق نیست؛ همونطور که گذروندن سالهای طولانی در کنار یک نفر، لزوماً به معنای شناختن روح و جهان درونی اون نیست.
عشق برای من، جایی فراتر از دوست داشتنِ چهره و ظاهر آدمهاست؛ جایی که با دیدن یکدیگر آرامش میگیرن، لبخندهاشون از عمق وجودشون شکل میگیره و شادی و رنجشون دیگه فقط متعلق به یک نفر نیست. جایی که حاضری برای لبخندش دنیا رو زیرورو کنی، اما هرگز برای نگه داشتنش، دنیای اون رو کوچک نکنی.
عشق یعنی کمک کنی به خواستههاش برسه، حتی اگر مسیرش با مسیر تو یکی نباشه؛ یعنی رشد کردنش رو تهدیدی برای خودت ندونی و آزادیش رو بهای موندنش قرار ندی. عشق، مالکیت نیست. نمیشه اسم محدود کردن، ترسوندن و گرفتن حق انتخاب یک نفر رو غیرت گذاشت و بعد ادعا کرد که از شدت دوست داشتنشه. عشق یعنی اونقدر به کسی اعتماد داشته باشی که آزادیش رو ازش نگیری؛ چون موندنش رو انتخاب خودش میدونی، نه نتیجهی محدودیتهایی که براش ساختی.
عشق یعنی کنار هم بودن، نه روبهروی هم ایستادن؛ یعنی حتی وقتی اختلافی میان دو نفر شکل میگیره، فراموش نکنن که قرار نیست برندهی جنگ یکدیگر باشن. قرار نیست غرورشون رو به آرامش هم ترجیح بدن یا اجازه بدن رنجشهاشون به جایی برسه که دیگه صدای قلب یکدیگر رو نشنون. عشق یعنی مراقب بودن؛ اینکه آرامش همدیگه براشون اهمیت داشته باشه و نخوان کسی که دوستش دارن، در کنار اونها احساس تنهایی کنه.
شاید عشق رو نتونیم در یک تعریف جا بدیم؛ شاید معنای اون برای هرکس، به اندازهی جهان درونش متفاوت باشه. اما به گمان من، هر احساسی شایستهی نام عشق نیست. هر دلتنگیای نشونهی عشق نیست، هر وابستگیای عمق نداره و هر ترسی از دست دادن، از دوست داشتن سرچشمه نمیگیره.
ما پیش از اینکه تمام عمر به دنبال عشق بگردیم، باید یاد بگیریم اون رو از چیزهایی که فقط شبیهش هستن، تشخیص بدیم. چون عشق، واژهای نیست که بشه به هر احساسی نسبتش داد و با همین کار، به اون احساس اعتبار بخشید.
این، معنای عشق برای منه؛ شاید کسی باهاش موافق باشه و کسی دیگه تعریف متفاوتی ازش داشته باشه. من ادعا نمیکنم که به تمام حقیقت عشق دست پیدا کردم؛ فقط باور دارم چیزی به این بزرگی، ارزش اون رو داره که پیش از نام بردنش، به اندازهی کافی دربارهش فکر کنیم.
شاید مسئله این نباشه که چند نفر در زندگیمون عاشق میشن؛ شاید مسئله اینه که چند نفر از میان تمام احساساتی که تجربه میکنن، واقعاً میفهمن کدومشون عشقه.