آیا زندگی بدون عشق ناقص است؟
اما آیا این اتفاق باید به حسرتی همیشگی تبدیل بشه؟
به باور من، نه. چون نیافتن عشق، به معنای ناتوان بودن از دوست داشتن نیست؛ همونطور که پیدا نکردن کسی که با جهان درونی ما همخوانی داشته باشه، از ارزش جهان ما کم نمیکنه. گاهی شرایط، زمان، انتخابها و مسیرهای متفاوت زندگی باعث میشن دو آدم هرگز یکدیگر رو پیدا نکنن؛ و گاهی هم چیزی که در جستوجوش هستیم، در واقعیت به همون شکلی که تصورش کردیم وجود نداره.
ما نمیتونیم تمام عمرمون رو صرف سوگواری برای اتفاقی کنیم که شاید هرگز قرار نبوده رخ بده. زندگی، حتی بدون تجربهی اون عشقی که آرزوش رو داشتیم، همچنان میتونه سرشار از معنا، شناخت، دوستی، آفرینش و لحظههایی باشه که ارزش زیستن دارن. چرا باید تمام زیباییهای زندگی رو به انتظار چیزی گره بزنیم که آمدنش در اختیار ما نیست؟
شاید هیچوقت نتونیم با قطعیت بگیم کسی برای عشق ساخته نشده؛ چون نیافتن عشق، دلیلی بر ناتوانی از تجربهی اون نیست. اما میتونیم بپذیریم که شاید عشق رمانتیکی که در ذهنمون ساختیم، هیچوقت بخشی از زندگیمون نشه؛ و این احتمال، هرچقدر هم تلخ، نباید ما رو از زندگی کردن محروم کنه.
شاید بلوغ، فقط در پیدا کردن عشق نباشه؛ گاهی در پذیرفتنِ احتمالِ نیافتنشه، بیآنکه اجازه بدیم نبودنش، تمام معنای زندگیمون رو از ما بگیره.
چون عشق، اگرچه میتونه یکی از عمیقترین تجربههای زندگی باشه، تنها چیزی نیست که به زندگی ارزش میده. قرار نیست هرکسی حتماً داستان عاشقانهای داشته باشه تا زندگیاش کامل یا ارزشمند محسوب بشه. بعضی آرزوها به حقیقت میپیوندن و بعضیها نه؛ هنر ما شاید این باشه که برای آنچه هرگز نداشتیم، تمام آنچه رو که داریم از دست ندیم.
و در نهایت، شاید بهتر باشه بهجای افسوس خوردن برای عشقی که نیامده، با خودمون آشتی کنیم؛ نه از سر ناامیدی و نه به این دلیل که دیگه امیدی به عشق نداریم، بلکه چون زندگی ما، حتی پیش از آمدن هرکسی و حتی پس از نرفتن هیچکس، بهخودیِ خود ارزش زیستن داره.