آیا میتوان برای عشق مرز تعیین کرد؟
به باور من، عشق پیش از اونکه به نامی، عنوانی یا تعریفی تعلق داشته باشه، تجربهای انسانیه؛ پیوندی که میتونه میان دو آدم شکل بگیره، بیآنکه جنسیتشون تعیینکنندهی ارزش اون باشه.
عشق محدودیت نمیشناسه؛ نه به این معنا که هر رفتاری رو توجیه میکنه یا هیچ مرزی نباید در رابطه وجود داشته باشه، بلکه به این معنا که نمیشه با پیشداوری، ترس یا باورهای تحمیلی، برای احساس و ارزش انسانی دیگران حکم صادر کرد. عشق با احترام، آزادی و پذیرش معنا پیدا میکنه، نه با اجبار به شبیه بودن به تصورات دیگران.
شاید ما آنقدر درگیر تعیین کردنِ شکل درست عشق شدهایم که گاهی فراموش میکنیم پیش از هر تعریفی، با احساس و انسانیت روبهرو هستیم.
اگر عشق رو مقدس میدونیم، نباید تقدسش رو به ابزاری برای محروم کردن دیگران از حق دوست داشتن تبدیل کنیم. نمیشه از عشقی حرف زد که از درک و پذیرش میگه، اما همزمان وجود عشقی متفاوت از باورهای خودمون رو انکار کرد.
شاید عشق، بیش از هر چیز، یادآور این باشه که آدمها میتونن متفاوت باشن و در عین حال، احساساتشون به یک اندازه واقعی و شایستهی احترام باشه. چون در نهایت، آنچه به یک رابطه معنا میده، جنسیت آدمها نیست؛ بلکه صداقت، احترام، درک متقابل و مسئولیتییه که در برابر یکدیگر میپذیرن.