عشق!
• چی؟
• اینکه تو واقعاً اونو دوست داشتی؟
• شاید… ولی چرا اینو میپرسی؟ چی شد که به دوست داشتنم شک کردی؟
• از همین شاید گفتنات، از اینکه همیشه از عمیق شدن توی احساست فرار میکنی. انگار خودتم نمیدونی از اون آدم چی میخوای؛ فقط میخوای باشه…
• مگه اینکه بخوای یه نفر توی زندگیت باشه، نشونهی دوست داشتنش نیست؟
• نه همیشه. گاهی ما آدمها نیازمون به حضورِ یه نفر رو با عشق اشتباه میگیریم. به بودنش عادت میکنیم، به توجهش، به حسی که از دوست داشته شدن بهمون میده؛ بعد فکر میکنیم چون نبودنش برامون سخته، پس حتماً دوستش داریم.
درحالیکه شاید چیزی که نمیخوایم از دست بدیم، خودِ اون آدم نیست؛ جای خالیایه که با رفتنش توی زندگیمون باقی میمونه. ما گاهی نه عاشقِ خودِ آدمها، بلکه وابسته به چیزی میشیم که حضورشون درونمون زنده میکنه.
چون ترس از دست دادنِ یک نفر، لزوماً از دوست داشتنش نمیاد؛ گاهی از ترسِ روبهرو شدن با خودمون، وقتی دیگه کسی نیست که جای خالیهامون رو پُر کنه، میاد.