نشست «آیا فلسفه می تواند رادیکال شود؟» با سخنرانی فواد حبیبی، محمدمهدی اردبیلی و حسام سلامت

تفکر فلسفی ، به یک اعتبار، تاریخ افراط و تفریط و زیاده روی است و البته متوجه هستم دقیقا همین رادیکال بودن و زیاده روی، سیر تدریجی تفکر فلسفی را رقم زده است، اما به هر حال، این وجهه تاریک و منفی تاریخ فلسفه است. بارکلی می گفت همه اجسامی که ما اطراف مون می بینیم فقط و فقط تصورات روح ما هستند و لایب نیتس می گفت همه چیز از جوهر های فردی تشکیل شده که ما بین این جواهر هیچ گونه تاثیر متقابلی وجود نداره. خوب این نظریه های عجیب و غریب به خاطر همان رادیکال بودن و نمی دانم اسمش را چی بگذارم، به قول دریدا مبالغه درباره یک قطب و سرکوب قطب مخالف است. به قول استادمان ایلخانی اصلا یکی از تفاوت های اصلی تفکر مسیحی قرون وسطایی و تفکر اسلامی این است که میان دوگانگی هایی نظیر عقل و ایمان و دنیا آخرت دوگانگی عناد گونه وجود ندارد. به همین خاطر است که تفکر اروپایی تا ته امکانات ایمان گرایی حتی ایمان خلاف عقل ها، توجه به زندگی روحانی و رهبانی گری در قرون وسطی به پیش می رود و در عصر جدید کاملا در مسیر معکوس حرکت می کند و عقل را یک عقل کاملا سکولار و ریاضی وار تعریف می کند و فقط و فقط به یک سطح درباره جهان هستی قائل است. بله تفکر باید به ریشه ها رجوع کند داشته باشد، و به معنایی قطب داشته باشد ولی چه بسا به قول هایدگر ما مدت هاست ریشه اصلی و قطب اصلی جهان را که همان هستی است و به نظر من همان اهورا زرتشتی و براهمن هندویی و الله اسلام و یهوه یهودی و تائو چینی و لوگوس یونانی است فراموش کرده ایم. بله تفکر باید جاندار و شور انگیز باشد اما و هزار اما فقط با مجاهده و هم چنین توفیق می توان به قطب اصلی تفکر نائل شد.

فلسفه( آزادی مطلق) است. به نظرم اگر فلسفه رادیکال را" آزادی مطلق" بدانیم؟ فلسفه نه علم است و نه دین. در علم و دین( آزادی مطلق) وجود ندارد , فقط در فلسفه می توان به "آزادی مطلق" رسید..