زندگی و اندیشه
عباس عبدی، زادهٔ ۱ تیر ۱۳۳۵ در تهران، روزنامه‌نگار، تحلیلگر و پژوهشگر اجتماعی ایرانی است. او در چند دهه گذشته با یادداشت‌ها، گفت‌وگوها و پژوهش‌های خود درباره فرهنگ عمومی، افکار عمومی، جامعه ایران، رسانه و سیاست‌گذاری اجتماعی شناخته شده است.
عباس عبدی در سال ۱۳۳۵ در تهران به دنیا آمد و تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته مهندسی در دانشگاه امیرکبیر گذراند. با این حال، مسیر حرفه‌ای او بیش از هر چیز با روزنامه‌نگاری، تحلیل اجتماعی و پژوهش درباره جامعه ایران پیوند خورده است. او در مطبوعات گوناگون قلم زده و یکی از چهره‌های شناخته‌شده در روزنامه‌نگاری تحلیلی فارسی است.
کارنامه فرهنگی عبدی بیشتر بر فهم جامعه ایران از راه داده، افکار عمومی، روندهای اجتماعی و نقد شیوه‌های تصمیم‌گیری متمرکز است. او در نوشته‌های خود معمولاً می‌کوشد مسائل عمومی را با زبانی روشن و تحلیلی توضیح دهد؛ مسائلی مانند فرهنگ عمومی، اعتماد اجتماعی، رسانه، خانواده، نسل‌ها، آموزش، جرم و مجازات، کرونا و تغییرات اجتماعی.
از آثار منتشرشده او می‌توان به «چهار پژوهش در جامعه‌شناسی فرهنگ»، «تحولات فرهنگی در ایران»، «از دارالفنون تا امیرکبیر»، «کرونا»، «بازی اولتیماتوم»، «شش مقاله سیاسی و اجتماعی»، «تحول نام‌گذاری کودکان تهرانی» و «مقدمه‌ای بر پژوهش در جامعه‌شناسی خانواده» اشاره کرد. جایگاه او در فضای فکری فارسی بیشتر در پیوند میان روزنامه‌نگاری، تحلیل اجتماعی و دغدغه اصلاح فرهنگ گفت‌وگوی عمومی قابل فهم است.
