سعید حجاریان

سعید حجاریان در سال ۱۳۳۳ در محله نازی‌آباد تهران متولد شد. او تحصیلات عالی خود را در رشته مهندسی مکانیک در دانشگاه صنعتی شریف آغاز کرد و پس از انقلاب ۱۳۵۷ به فعالیت‌های اجرایی و امنیتی در سال‌های نخست جمهوری اسلامی روی آورد. با این حال، او بعدها مسار علمی خود را تغییر داد و به مطالعه عمیق علوم سیاسی و جامعه‌شناسی پرداخت و موفق به دریافت دکترای علوم سیاسی از دانشگاه تهران شد.

حجاریان از اواخر دهه ۱۳۶۰ و با حضور در مرکز تحقیقات استراتژیک ریاست جمهوری و روزنامه «خرداد»، نقش مهمی در تدوین نظریه‌ها و گفتار جنبش اصلاحات (۲ خرداد ۱۳۷۶) ایفا کرد. مفاهیمی چون «توسعه سیاسی»، «جامعه مدنی»، «چانه‌زنی در بالا، فشار از پایین» و «دولت مردمی» از کلیدی‌ترین محورهای اندیشه سیاسی او در این دوران به شمار می‌روند.

او در اسفند ۱۳۷۸ در مقابل ساختمان شورای شهر تهران مورد ترور ترور نافرجام قرار گرفت و دچار آسیب‌های شدید جسمی شد. حجاریان پس از آن نیز به نوشتن مقالات و کتاب‌های متعددی در حوزه جامعه‌شناسی سیاسی ایران، تحولات دولت، اصلاحات دینی و نقد انسداد سیاسی ادامه داد. آثار تألیفی او از جمله «جمهوریت؛ افسون‌زدایی از قدرت» و «از شاهد قدسی تا شاهد بازاری» از منابع مهم مطالعه اندیشه سیاسی معاصر ایران محسوب می‌شوند.