این جنایتی است که پدرم در حق من کرد، اما من در حق هیچ‌کس [با فرزندنیاوردن] جنایت نکردم.
زندگی و اندیشه
ابوالعلاء معری شاعر، ادیب و اندیشه‌ورز عرب در سده‌های چهارم و پنجم هجری بود. او به‌سبب زبان دشوار و اندیشه انتقادی‌اش در آثاری چون «لزومیات» و «رسالة الغفران» از چهره‌های ممتاز ادبیات عرب و تفکر اخلاقی و دینی به شمار می‌آید.
ابوالعلاء معری در سال ۳۶۳ هجری قمری در معرةالنعمان، در شام، زاده شد و در کودکی بر اثر بیماری آبله بینایی خود را از دست داد. با وجود نابینایی، در زبان عربی، شعر، لغت، نحو و فرهنگ دینی و ادبی زمان خود دانش گسترده‌ای یافت و به یکی از بزرگ‌ترین شاعران و نثرنویسان جهان عرب بدل شد.
معری پس از دوره‌ای سفر و تحصیل، بیشتر عمر خود را در زادگاهش گذراند و زندگی زاهدانه و گوشه‌گیرانه‌ای در پیش گرفت. آثار مهم او شامل «سقط الزند»، «لزوم ما لا یلزم» یا «لزومیات» و «رسالة الغفران» است. «رسالة الغفران» از نمونه‌های برجسته نثر تخیلی و انتقادی عربی است و «لزومیات» بیانگر نگاه بدبینانه، اخلاق‌گرا و پرسشگر او به زندگی، دین، جامعه و سرنوشت انسان است.
اندیشه معری با نقد تقلید، بدبینی نسبت به جهان، حساسیت اخلاقی، پرهیز از آزار جانداران و شکاکیت نسبت به باورهای رایج شناخته می‌شود. او نه تنها شاعر زبان‌آور، بلکه متفکری مستقل بود که سنت‌های اجتماعی و دینی زمانه خود را با زبانی کنایی، دقیق و گاه تند به پرسش می‌گرفت.