هر که در این سرا درآید نانش دهید و از ایمانش مپرسید، چه آن‌کس که به درگاه باری‌تعالی به جان ارزد البته برخوان بوالحسن به نان ارزد.
زندگی و اندیشه
علی بن احمد خرقانی معروف به ابوالحسن خرقانی، از عارفان و صوفیان نامدار سده‌های چهارم و پنجم هجری در ایران است. او به سبب نگاه انسان‌دوستانه، جوانمردی، و نفی تبعیض‌های عقیدتی در خدمت به بندگان خدا، جایگاهی والا و بی‌بدیل در تاریخ عرفان اسلامی دارد.
شیخ ابوالحسن علی بن احمد خرقانی (۳۵۲ – ۴۲۵ هـ.ق) از بزرگ‌ترین و اثرگذارترین عارفان و صوفیان ایرانی است که در روستای خرقان از توابع بسطام (شاهرود کنونی) می‌زیست. او امی و مکتب‌نرفته بود، اما به سبب تجربه روح‌افزا و سلوک باطنی، محضر عارفان و اندیشمندان بزرگی همچون ابن‌سینا و ابوسعید ابوالخیر را درک کرد و مورد احترام فوق‌العاده آنان قرار گرفت. او خود را اویس‌وار ارادتمند و پیرو روحانی بایزید بسطامی می‌دانست.
خرقانی اثر مکتوبی به دست خود ننوشت، اما مریدان و شاگردانش سخنان، کلمات قصار و احوال او را در مجموعه‌ای با عنوان «نورالعلوم» گردآوری کردند. همچنین بخش‌های مهمی از کلمات و سیرت او در «تذکرةالاولیاء» عطار نیشابوری منعکس شده است. اندیشه و سلوک او نمایانگر مکتب فتوت، جوانمردی و شفقت بی‌دریغ بر تمام موجودات است.
مشهورترین اندیشه و عبارت خردگرایانه و انسان‌دوستانه خرقانی بر سردر خانقاهش نقش بسته بود که کرامت انسانی و خدمت بی‌قیدوشرط به انسان‌ها را فارغ از دین، مذهب و عقیده آنان پاس می‌داشت. آموزه‌های او تأثیر عمیقی بر جریان عرفان خراسانی و عارفان پس از خود، به‌ویژه مولوی و عطار، بر جای گذاشت.