کاترین کلر

کاترین کلر در سال ۱۹۵۳ در ایالات متحده زاده شد. او تحصیلات خود را در حوزه علمیه الهیات ایدن، دانشگاه هایدلبرگ آلمان و سرانجام مدرسه تحصیلات تکمیلی کلرمونت—مرکز اصلی الهیات فرایندی در آمریکا—گذراند. کلر اکنون استاد الهیات ساختاری (با کرسی جورج تی. کاب) در دانشکده الهیات و بخش تحصیلات تکمیلی دینِ دانشگاه درو است و در آن‌جا درس‌هایی در الهیات فرایندی، سیاسی و بوم‌شناختی ارائه می‌کند.

کلر خود را الهی‌دانی «ساختاری» (constructive) می‌داند؛ یعنی کسی که به‌جای صرفِ تفسیر سنت، می‌کوشد مفاهیم الهیاتی را در پرتو پرسش‌های معاصر از نو بسازد. کار او حول سه محور می‌چرخد: عدالت اجتماعی و بوم‌شناختی، نظریه پساساختارگرا، و خوانش فمینیستی از متون مقدس و سنت الهیاتی.

مهم‌ترین اثر او، «چهره ژرفنا: الهیاتی از شدن» (۲۰۰۳)، بر واژه عبری «تِهُوم» (ژرفنا) در آیه‌ی دوم سِفر پیدایش تمرکز می‌کند. کلر استدلال می‌کند که آموزه‌ی رسمیِ «آفرینش از عدم» (creatio ex nihilo) نه برداشتی از خودِ متن، بلکه ساخته‌ای متأخر است که ژرفنای آشوب‌ناکِ آغازین را از متن زدوده و راه را برای تصور خدایی مطلق‌القدرت، متعالی و بیرون‌ایستاده گشوده است—تصوری که به‌زعم او با ساختارهای قدرت مردسالارانه و سلسله‌مراتبی پیوند دارد. در برابر، او «الهیات تهومیک» را پیش می‌نهد: آفرینش نه از نیستی، بلکه از ژرفنایی بی‌کران و نامتعیّن، و خدایی درهم‌تنیده با آن ژرفنا، در حال شدن و در تعامل با جهان. کلر در این کتاب از وایتهد و الهیات فرایندی، عرفان کابالا، الهیات سلبی، و نیز از دریدا، دلوز و ایریگاری بهره می‌گیرد.

از دیگر آثار مهم او می‌توان به «آخرالزمان اکنون و آنگاه: راهنمای فمینیستی پایان جهان» (۱۹۹۶)، «خدا و قدرت» (۲۰۰۵)، «در باب راز: تشخیص خدا در فرایند» (۲۰۰۸)، «ابرِ ناممکن: الهیات سلبی و درهم‌تنیدگی سیاره‌ای» (۲۰۱۵)، «الهیات سیاسیِ زمین» (۲۰۱۸) و «رویارویی با آخرالزمان: اقلیم، دموکراسی و آخرین فرصت‌ها» (۲۰۲۱) اشاره کرد. در آثار متأخر، تمرکز او هرچه بیشتر بر بحران اقلیمی و پیامدهای الهیاتی و سیاسیِ آن قرار گرفته است. کلر از آغاز هزاره سوم، مدیریت اجرایی «هم‌اندیشی میان‌رشته‌ای الهیات دانشگاه درو» را نیز بر عهده داشته که حاصل آن ده‌ها مجموعه‌مقاله بوده است.