زندگی و اندیشه
دیوید کندی، متولد ۱۹۴۳، فیلسوف تعلیم و تربیت آمریکایی و از پژوهشگران شناخته‌شده فلسفه کودکی و فلسفه برای کودکان است. او از ۱۹۹۶ تا زمان بازنشستگی در ۲۰۲۴ در دانشگاه ایالتی مونتکلر فعالیت داشت و هم‌زمان با مؤسسه پیشبرد فلسفه برای کودکان همکاری می‌کرد. پژوهش‌های او بر فلسفه کودکی، جامعه پژوهشی، گفت‌وگوی فلسفی بزرگسالان و کودکان و آموزش دموکراتیک متمرکز است.
دیوید کندی در سال ۱۹۴۳ متولد شد؛ سال تولد او در داده‌های کتاب‌شناختی کتاب «The Well of Being» و فهرست‌های کتابخانه‌ای مرتبط با آن به همین صورت ثبت شده است. او در دانشگاه کنتاکی در رشته «مطالعات اجتماعی و فلسفی در تعلیم و تربیت» تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۶ درجه دکترای تعلیم و تربیت (Ed.D.) گرفت. رساله او با عنوان «تفکر کودکان خردسال: تفسیری از منظر پدیدارشناسی» پژوهشی درباره تجربه زیسته کودک، شیوه شناخت او و پیامدهای این موضوع برای فلسفه کودکی و آموزش بود.
کندی از سال ۱۹۹۶ تا بازنشستگی در ۲۰۲۴ استاد گروه مبانی تعلیم و تربیت دانشگاه ایالتی مونتکلر بود و مدتی ریاست این گروه را بر عهده داشت. او همچنین عضو پژوهشی مؤسسه پیشبرد فلسفه برای کودکان بود، در دوره‌های تحصیلات تکمیلی فلسفه برای کودکان تدریس می‌کرد و راهنمای پژوهش‌های دکتری این حوزه بود. از ۱۹۹۸ تا ۲۰۱۰ سردبیری «Thinking: The Journal of Philosophy for Children» را بر عهده داشت و از بنیان‌گذاران و سردبیران نشریه «Childhood & Philosophy» بود.
یکی از محورهای اصلی آثار کندی «فلسفه کودکی» است. او به شیوه‌هایی می‌پردازد که فرهنگ و تاریخ، تصور بزرگسالان از «کودک» و «کودکی» را ساخته‌اند و این تصورات چگونه بر آموزش و مناسبات میان بزرگسال و کودک اثر می‌گذارند. در این چارچوب، کودک صرفاً موجودی ناتمام که باید مطابق الگوی بزرگسال شکل داده شود نیست؛ تجربه، ادراک و صدای کودک می‌تواند منظری مستقل برای فهم انسان، فرهنگ و حتی خودِ بزرگسالی فراهم کند. کتاب‌های «The Well of Being: Childhood, Subjectivity, and Education» و «Changing Conceptions of the Child from the Renaissance to Post-Modernity: A Philosophy of Childhood» از مهم‌ترین صورت‌بندی‌های این بخش از اندیشه او هستند.
محور مهم دیگر کار او «جامعه پژوهشی» و گفت‌وگوی فلسفی با کودکان است. کندی این الگو را صرفاً روشی برای آموزش استدلال نمی‌داند، بلکه آن را صورتی از رابطه آموزشی می‌بیند که در آن کودک به‌عنوان طرف گفت‌وگو جدی گرفته می‌شود و کلاس به فضایی برای پرسش، استدلال مشترک، شنیدن دیدگاه دیگری و بازنگری در داوری‌های خود تبدیل می‌شود. این نگاه در نوشته‌های او با ایده آموزش گفت‌وگویی و دموکراتیک پیوند می‌خورد؛ آموزشی که دموکراسی را نه فقط موضوع درس، بلکه شیوه‌ای برای زیستن و تصمیم‌گیری جمعی در مدرسه می‌داند.
از دیگر آثار مهم کندی می‌توان به «Philosophical Dialogue with Children: Essays on Theory and Practice» اشاره کرد که مجموعه‌ای از نوشته‌های نظری و عملی او درباره گفت‌وگوی فلسفی، اندیشه کودکان و جامعه پژوهشی است. او همچنین در آثاری درباره تاریخ مفهوم کودکی، رابطه کودکی و بزرگسالی، ذهنیت، آموزش مدرسه‌ای و امکان بازسازی مدرسه بر بنیاد گفت‌وگو و مشارکت پژوهش کرده است. انتشار آثار تازه او تا سال‌های اخیر و ثبت رزومه دانشگاهی‌اش در آرشیو مونتکلر در ۲۰۲۵ نشان می‌دهد که فعالیت فکری او پس از بازنشستگی نیز ادامه یافته است.