امیل زولا

امیل زولا در ۲ آوریل ۱۸۴۰ در پاریس زاده شد و کودکی خود را در اکس‌آن‌پروانس گذراند، جایی که با نقاش آینده، پل سزان، دوستی نزدیکی برقرار کرد. او پس از دورانی از تنگدستی در پاریس، نخست در انتشارات هاشت به کار پرداخت و به‌تدریج به نویسندگی و روزنامه‌نگاری روی آورد.

زولا زیر تأثیر اندیشه‌های علمی روزگار خود، به‌ویژه نظریه وراثت و رساله فیزیولوژیست کلود برنار، شیوه‌ای ادبی به نام «ناتورالیسم» بنا نهاد که هدفش کاربست روش علمی و مشاهده‌گرانه در توصیف جامعه بود. مهم‌ترین دستاورد او مجموعه بیست‌جلدی روگون-ماکار (۱۸۷۱-۱۸۹۳) است که سرگذشت چند نسل از یک خانواده را در فرانسه دوران امپراتوری دوم روایت می‌کند؛ از آثار شاخص این مجموعه می‌توان به ژرمینال، نانا و ورشکستگی اشاره کرد.

زولا در سال ۱۸۹۸ با انتشار نامه سرگشاده «من متهم می‌کنم...!» (J'accuse…!) در دفاع از افسر یهودی افترا زده‌شده، آلفرد دریفوس، جامعه فرانسه را به لرزه درآورد و خود ناگزیر به تبعید کوتاه‌مدت به انگلستان شد. این اقدام او را به یکی از نخستین و برجسته‌ترین نمونه‌های تعهد اجتماعی نویسنده و روشنفکر در تاریخ مدرن بدل کرد.

او در ۲۹ سپتامبر ۱۹۰۲ در پاریس، ظاهراً بر اثر خفگی ناشی از دود ناقص بخاری، درگذشت؛ برخی نیز این مرگ را ناشی از اقدامی عمدی و انتقام‌جویانه از سوی مخالفانش دانسته‌اند، هرچند این فرضیه هرگز به‌طور قطعی اثبات نشده است.