ارنست کاسیرر

ارنست کاسیرر در سال ۱۸۷۴ در برسلاو (در امپراتوری آلمان، وروشلاو امروزی در لهستان) در خانواده‌ای یهودی متولد شد. او در دانشگاه‌های برلین، لاپتسیگ و ماربورگ به تحصیل پرداخت و زیر نظر هرمان کوهن، از بنیان‌گذاران مکتب ماربورگ، فلسفه نئوکانتی را فراگرفت. کاسیرر بعدها به عنوان رئیس دانشگاه هامبورگ انتخاب شد، اما با به قدرت رسیدن حزب نازی در سال ۱۹۳۳، مجبور به ترک آلمان شد و پس از تدریس در دانشگاه‌های آکسفورد و گوتنبورگ، سال‌های پایانی عمر خود را در ایالات متحده آمریکا و دانشگاه‌های کلمبیا و ییل گذراند.

شاهکار اصلی او اثر سه جلدی «فلسفه صورت‌های نمادین» (The Philosophy of Symbolic Forms - ۱۹۲۳–۱۹۲۹) است. او در این اثر با گسترش نقد کانت از شناخت علمی به کل فرهنگ بشری، نشان داد که انسان جهان را نه مستقیماً، بلکه از طریق صور نمادین مانند زبان، اسطوره، دین، هنر و علم درک می‌کند. او در کتاب مشهور دیگرش، «انسان‌شناسی فلسفی» (An Essay on Man - ۱۹۴۴)، انسان را نه صرفاً حیوانی عاقل، بلکه «حیوان نمادورز» (Animal Symbolicum) نامید.

کاسیرر همچنین در حوزه تاریخ فلسفه، به‌ویژه دوره روشنگری و رنسانس، و مناظره مشهورش با مارتین هایدگر در داووس (۱۹۲۹) شناخته می‌شود. او تا پایان عمر بر ارزش‌های عقلانیت، آزادی و فرهنگ انسان‌گرایانه تأکید ورزید و در سال ۱۹۴۵ در نیویورک درگذشت.