جفری کلارک

جفری جورج اندرسون کلارک تحصیلات کارشناسی و کارشناسی‌ارشد خود را در رشته انسان‌شناسی در دانشگاه آریزونا (به ترتیب ۱۹۶۶ و ۱۹۶۷) گذراند و در سال ۱۹۷۱ دکترای خود را با رساله‌ای درباره فرهنگ آستورین کانتابریا از دانشگاه شیکاگو دریافت کرد. او از سال ۱۹۷۱ به عضویت هیئت علمی دانشگاه ایالتی آریزونا درآمد و در نهایت به مقام «استاد ریجنتس» (Regents' Professor) این دانشگاه رسید و از سال ۲۰۱۱ به‌صورت بازنشسته (Emeritus) به فعالیت علمی ادامه داده است.

کلارک بخش عمده مسیر پژوهشی خود را صرف کاوش و بررسی محوطه‌های پارینه‌سنگی و مزولیتیک در شمال اسپانیا (به‌ویژه منطقه آستوریاس و کانتابریا) و نیز اردن (به‌ویژه در وادی الحسا) کرد. یکی از دستاوردهای شناخته‌شده او نشان‌دادن این نکته بود که فشرده‌شدن رژیم غذایی انسان بر اثر عدم توازن جمعیت و منابع، هزاران سال پیش از گذار به اقتصادهای اهلی‌سازی رخ داده است.

او همچنین از چهره‌های تأثیرگذار در بحث‌های معرفت‌شناختی حوزه دیرین‌انسان‌شناسی بود؛ در کتاب‌هایی مانند «مسائل مفهومی در پژوهش خاستگاه انسان مدرن» (با کتی ویلرمت، ۱۹۹۷) و «بازکشف داروین: نظریه تکامل در تبیین باستان‌شناختی» (با سی. مایکل بارتون، ۱۹۹۷) بر این نکته تأکید کرد که داده‌های باستان‌شناختی مستقل از چارچوب‌های مفهومی‌ای که آن‌ها را تعریف و تفسیر می‌کنند وجود ندارند. او با موضع صریح ماتریالیستی و تکامل‌گرایانه خود، منتقد جدی خلقت‌گرایی علمی و شبه‌علم بود و در این باره مقالات و سخنرانی‌های عمومی متعددی ارائه کرد.

کلارک بیش از ۲۵۰ مقاله و بیش از ده کتاب و مجموعه ویراسته درباره تکامل زیستی و فرهنگی انسان منتشر کرده و در طول فعالیت دانشگاهی خود راهنمایی بیش از ۲۵ رساله دکتری را برعهده داشته است. او همچنین بنیان‌گذار و ویراستار مجموعه «مقالات پژوهشی انسان‌شناسی دانشگاه ایالتی آریزونا» بوده و نقش مهمی در جذب مؤسسه خاستگاه‌های انسانی به این دانشگاه در سال ۱۹۹۷ ایفا کرد.