هرمان ملویل

هرمان ملویل در نیویورک زاده شد و پس از ورشکستگی و مرگ پدرش در نوجوانی، ناچار به کار در مشاغل گوناگون از جمله دریانوردی شد. تجربه‌ی چندسال کار بر روی کشتی‌های نهنگ‌گیر و اقامت میان بومیان جزایر مارکیز، ماده‌ی خام بسیاری از آثار داستانی نخستین او همچون «تایپی» و «اومو» شد که در زمان انتشار با اقبال نسبی روبه‌رو شدند و او را به نویسنده‌ای شناخته‌شده بدل کردند.

اوج کار او رمان «موبی‌دیک، یا نهنگ» (۱۸۵۱) بود؛ روایتی از تعقیب نهنگ سفیدی به نام موبی‌دیک توسط ناخدا اهب، که ورای داستان ماجراجویانه‌ی دریانوردی، به تأملی فلسفی درباره‌ی وسواس، انتقام، طبیعت بی‌اعتنا و محدودیت شناخت انسانی بدل می‌شود. این کتاب در زمان انتشار عمدتاً نادیده گرفته شد و فروش اندکی داشت، امری که تأثیر عمیقی بر مسیر بعدی زندگی حرفه‌ای ملویل گذاشت.

پس از «موبی‌دیک»، ملویل رمان تاریک‌تر «پی‌یر، یا ابهامات» (۱۸۵۲) را منتشر کرد که با واکنش منفی منتقدان روبه‌رو شد و به افول بیشتر محبوبیتش انجامید. در ادامه، او بیشتر به داستان کوتاه و اثری چون «بارتلبی محرر» و رمان کوتاه «بیلی باد، ملوان» (که پس از مرگش منتشر شد) روی آورد؛ آثاری که با ایجاز و ابهام اخلاقی خود، تصویری متفاوت از توانایی‌های او را نشان می‌دهند.

در اواخر عمر، ملویل کارمندی گمرک نیویورک بود و تقریباً از صحنه‌ی ادبی به فراموشی سپرده شده بود. احیای شهرت او («رنسانس ملویل») در دهه‌های ۱۹۲۰ و پس از آن رخ داد، زمانی که منتقدان مدرن اهمیت فلسفی و صورت‌گرایانه‌ی «موبی‌دیک» را بازشناختند و آن را در کنار بزرگ‌ترین آثار ادبیات جهان قرار دادند.