ایان باربور

ایان گریم باربور در سال ۱۹۲۳ در پکن چین (از والدینی آمریکایی که استاد دانشگاه بودند) متولد شد. او تحصیلات عالی خود را در رشته فیزیک آغاز کرد و موفق به دریافت مدرک دکتری فیزیک از دانشگاه شیکاگو شد، جایی که تحت نظر فیزیک‌دانان بزرگی همچون انریکو فرمی پژوهش می‌کرد. اما علاقه عمیق او به مباحث اخلاقی و الهیاتی باعث شد تا پس از چند سال تدریس فیزیک، به دانشگاه ییل برود و مدرک الهیات خود را نیز دریافت کند. او سپس سال‌ها به عنوان استاد فیزیک و استاد دین در کالج کارلتون در مینه‌سوتا به تدریس و پژوهش پرداخت.

بزرگ‌ترین دستاورد باربور، سازمان‌دهی و روش‌مند ساختن گفت‌وگوی میان علم و دین بود. کتاب ساختارشکن او با عنوان «مسائل علم و دین» (Issues in Science and Religion - ۱۹۶۶) رسماً این مبحث را به عنوان یک حوزه پژوهشی آکادمیک و مستقل تثبیت کرد. باربور در آثار بعدی خود، به‌ویژه کتاب «دین در عصر علم» (Religion in an Age of Science)، مدل چهارگانه مشهور خود را برای دسته‌بندی روابط علم و دین ارائه داد: ۱) تعارض (Conflict)، ۲) استقلال (Independence)، ۳) گفت‌وگو (Dialogue)، و ۴) تلفیق یا یکپارچگی (Integration).

باربور همچنین از مدافعان «واقع‌گرایی انتقادی» (Critical Realism) در هر دو حوزه علم و الهیات بود؛ بدین معنا که هم قوانین علمی و هم گزاره‌های دینی را توصیف‌هایی استعاری اما اشاره‌کننده به واقعیتی مستقل می‌دانست. او در فلسفه دین و الهیات تحت تأثیر «فلسفه پویشی» (Process Philosophy) آلفرد نورث وایتهد قرار داشت و کوشید تا تصوری از خدا ارائه دهد که با یافته‌های تکاملی و فیزیک کوانتوم سازگار باشد. ایان باربور در سال ۲۰۱۳ درگذشت.