جواد علوی بروجردی

سید محمدجواد علوی طباطبایی بروجردی، مشهور به سید جواد علوی بروجردی، در ۲۶ فروردین ۱۳۳۰ در قم به دنیا آمد. پدر او سید محمدحسین علوی، از شاگردان و دامادان سید حسین بروجردی، و مادرش آغا سکینه، دختر سید حسین بروجردی بود. او تحصیلات مقدماتی را در قم آغاز کرد و پس از گذراندن بخشی از تحصیلات متوسطه در تهران، هم‌زمان در مدرسه علمیه عبدالحسین بازار به تحصیل علوم دینی پرداخت.

علوی بروجردی در سال ۱۳۴۸ برای ادامه تحصیلات حوزوی به قم بازگشت و نزد استادانی چون حسین وحید خراسانی و سید محمد روحانی درس خواند. او از سال ۱۳۷۰ تدریس خارج اصول و از سال ۱۳۷۵ تدریس خارج فقه را آغاز کرد و در حوزه علمیه قم به عنوان مدرس فقه و اصول شناخته شد. در سال ۱۳۹۷ با انتشار رساله توضیح‌المسائل، مرجعیت خود را به صورت رسمی اعلام کرد.

در آثار و درس‌های علوی بروجردی، توجه به جایگاه عقل در استنباط فقهی و ضرورت موضوع‌شناسی دقیق در مسائل جدید برجسته است. او درباره موضوعاتی مانند بانکداری، اقتصاد، حقوق بشر، حقوق اقلیت‌ها و نسبت حوزه با جامعه جدید، بر فهم عقلایی و شناخت دقیق واقعیت‌های معاصر تأکید کرده است. از نگاه او، حوزه علمیه باید در مواجهه با مسائل مستحدثه، پیش از صدور حکم، ماهیت موضوع را به‌درستی بشناسد.

علوی بروجردی همچنین از مدافعان استقلال حوزه علمیه از بودجه و مداخلات دولتی دانسته می‌شود و درباره کاهش فاصله میان مرجعیت و مردم هشدار داده است. او در تحلیل نقش تاریخی مرجعیت شیعه، به نمونه‌هایی مانند جنبش مشروطیت اشاره می‌کند و معتقد است مرجعیت زمانی می‌تواند اثرگذار باشد که سرمایه اجتماعی و استقلال خود را حفظ کند.

از آثار او می‌توان به «نقش و جایگاه عقل در استنباط»، «قاعده لا حرج»، «مناسک حج» و «مبانی نظری تقریب از دیدگاه سید حسین بروجردی» اشاره کرد. بخش مهمی از آثار او نیز تقریرات درس‌های فقه، اصول و فلسفه استادانی چون وحید خراسانی، سید محمد روحانی، سید محمدرضا گلپایگانی، مرتضی حائری، میرزا جواد تبریزی و عبدالله جوادی آملی است.