اسکار وایلد

اسکار وایلد در دوبلین ایرلند زاده شد و در ترینیتی کالج دوبلین و سپس در مگدالن کالج آکسفورد تحصیل کرد، جایی که تحت تأثیر آموزه‌های زیبایی‌شناختی والتر پیتر و جان راسکین قرار گرفت. او به سرعت به چهره‌ای شناخته‌شده در محافل ادبی و اجتماعی لندن بدل شد؛ شخصیتی که با شوخ‌طبعی، ظرافت کلامی و سبک پوشش خاص خود شهرت یافت.

وایلد بنیان‌گذار و مدافع اصلی جنبش زیبایی‌گرایی («هنر برای هنر») در انگلستان بود، جنبشی که در برابر اخلاق‌گرایی واعظانه‌ی دوران ویکتوریا می‌ایستاد و ارزش هنر را در زیبایی‌اش، نه در پیام اخلاقی‌اش، می‌جست. تنها رمان او، «تصویر دوریان گری» (۱۸۹۰)، این اندیشه را در قالب داستان مردی جوان روایت می‌کند که جوانی و زیبایی خود را حفظ می‌کند در حالی‌که تصویرش در نقاشی، تباهی اخلاقی‌اش را بازتاب می‌دهد.

او در دهه‌ی ۱۸۹۰ به اوج خلاقیت نمایش‌نامه‌نویسی خود رسید و کمدی‌های اجتماعی درخشانی چون «بادبزن لیدی ویندرمی»، «زنی بی‌اهمیت»، «همسری آرمانی» و شاهکارش «اهمیت ارنست بودن» (۱۸۹۵) را نوشت؛ آثاری که با دیالوگ‌های موجز و پارادوکس‌های هوشمندانه، ریاکاری طبقه‌ی متوسط و اشرافیت ویکتوریایی را به سخره می‌گرفتند.

در سال ۱۸۹۵، در اوج شهرتش، به دلیل رابطه‌اش با لرد آلفرد داگلاس به اتهام «فحشای فاحش» محاکمه و به دو سال حبس با اعمال شاقه محکوم شد. این محکومیت به‌طور کامل زندگی حرفه‌ای و شخصی‌اش را ویران کرد. پس از آزادی، وایلد شکسته و تنگدست به قاره‌ی اروپا رفت و تنها اثر مهم پس از زندان را نوشت: شعر بلند «بالاد زندان ردینگ» (۱۸۹۸)، که تجربه‌ی زندان و تأمل در رنج انسانی را به تصویر می‌کشد. او در سال ۱۹۰۰ در پاریس، تنها و در فقر، درگذشت.

میراث وایلد در ترکیب بی‌مانند طنز، ظرافت زبانی و نقد اجتماعی همچنان زنده است؛ او هم به‌عنوان استاد کمدی کلامی و هم به‌عنوان نماد مقاومت در برابر ریاکاری اخلاقی دوران خود شناخته می‌شود.