«زندگی زیسته‌شده، همچون داستانی که روایت نشده باشد، چیزی نیست.»
زندگی و اندیشه
پل ریکور فیلسوف فرانسوی و از مهم‌ترین متفکران قرن بیستم در حوزه هرمنوتیک، پدیدارشناسی و فلسفه روایت بود. او با پیوند دادن سنت‌های فلسفه قاره‌ای، علوم انسانی و تحلیل زبان، تأثیر گسترده‌ای بر فلسفه معاصر، نظریه ادبی و مطالعات تفسیری گذاشت.
پل ریکور در سال ۱۹۱۳ در شهر والانس فرانسه به دنیا آمد. او در کودکی والدین خود را از دست داد و تحت سرپرستی خانواده‌ای خویشاوند بزرگ شد. ریکور در دانشگاه رن و سپس سوربن تحصیل کرد و در سال‌های جوانی با اندیشه‌های پدیدارشناسی ادموند هوسرل و اگزیستانسیالیسم آشنا شد. او پس از جنگ جهانی دوم به تدریس فلسفه پرداخت و در دانشگاه‌هایی چون استراسبورگ، سوربن و دانشگاه شیکاگو فعالیت دانشگاهی داشت.
اندیشه ریکور در نقطه تلاقی پدیدارشناسی، هرمنوتیک، فلسفه زبان و فلسفه عمل شکل گرفت. او تلاش کرد از یک سو به تجربه زیسته انسان و از سوی دیگر به نقش زبان، نمادها و روایت‌ها در شکل‌گیری فهم انسانی توجه کند. مفهوم «هرمنوتیک» در آثار او به‌معنای فرایند تفسیر نشانه‌ها، متون و روایت‌هایی است که انسان از طریق آن‌ها خود و جهان را می‌فهمد.
از مهم‌ترین آثار او می‌توان به «زمان و روایت»، «خود همچون دیگری»، «فلسفه اراده»، «تعارض تفاسیر» و «استعاره زنده» اشاره کرد. ریکور در کتاب «زمان و روایت» نشان داد که روایت چگونه تجربه پراکنده زمان را به ساختاری معنادار تبدیل می‌کند و در «خود همچون دیگری» به مسئله هویت شخصی، اخلاق و رابطه خود با دیگری پرداخت.
ریکور همچنین در گفت‌وگو با سنت‌های مختلف فلسفی، از پدیدارشناسی و اگزیستانسیالیسم تا فلسفه تحلیلی و نظریه اجتماعی، کوشید میان رویکردهای گوناگون پل بزند. آثار او در حوزه‌هایی چون الهیات، علوم انسانی، نقد ادبی، مطالعات حافظه و فلسفه اخلاق تأثیر فراوانی داشته است.