کوئنتین اسکینر

کوئنتین رابرت داثی اسکینر در ۲۶ نوامبر ۱۹۴۰ در اولدهام انگلستان به دنیا آمد. او در کالج گانویل و کیس دانشگاه کمبریج تاریخ خواند و در سال ۱۹۶۲ با درجهٔ ممتاز فارغ‌التحصیل شد. اسکینر از دههٔ ۱۹۶۰ به تدریس در دانشگاه کمبریج پرداخت و بین سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۸ استاد رجیوس تاریخ این دانشگاه بود. از ۲۰۰۸ تا بازنشستگی، استاد باربر بیمونت در علوم انسانی در دانشگاه کوئین مری لندن بوده است.

او یکی از مهم‌ترین چهره‌های «مکتب کمبریج» در تاریخ اندیشه سیاسی است که بر فهم متون در زمینهٔ تاریخی و زبانی خود تأکید دارد. اسکینر با مقالهٔ مشهور «معنا و فهم در تاریخ ایده‌ها» (۱۹۶۹) روش‌شناسی جدیدی برای مطالعهٔ تاریخ اندیشه ارائه کرد که بر «اعمال گفتاری» و نیت نویسنده در بستر زمانی‌اش متمرکز است. اثر دو جلدی «بنیادهای اندیشهٔ سیاسی مدرن» (۱۹۷۸) او را به یکی از تأثیرگذارترین مورخان اندیشه تبدیل کرد.

در آثار بعدی، اسکینر به بازخوانی جمهوری‌خواهی رومی و مفهوم «آزادی به‌مثابهٔ عدم وابستگی» پرداخت. کتاب «آزادی پیش از لیبرالیسم» (۱۹۹۸) و آثارش دربارهٔ هابز و ماکیاولی از جمله مهم‌ترین مشارکت‌های او در نظریهٔ سیاسی معاصر هستند. اسکینر جوایز متعددی از جمله جایزهٔ ولفسون (۱۹۷۹) و جایزهٔ بالزان (۲۰۰۶) را دریافت کرده است.