زندگی و اندیشه
مائوریتسیو ویرولی فیلسوف سیاسی و تاریخ‌نگار اندیشه سیاسی ایتالیایی است که بیشتر با پژوهش‌هایش درباره جمهوری‌خواهی، میهن‌دوستی، آزادی سیاسی و اندیشه ماکیاولی شناخته می‌شود. او استاد بازنشسته سیاست در دانشگاه پرینستون و استاد حکومت در دانشگاه تگزاس در آستین بوده است. کتاب‌هایی چون «برای عشق به میهن»، «جمهوری‌خواهی» و آثارش درباره ماکیاولی جایگاه او را در نظریه سیاسی معاصر تثبیت کرده‌اند.
مائوریتسیو ویرولی در ۱۴ مارس ۱۹۵۲ در فورلی ایتالیا زاده شد. او در دانشگاه بولونیا فلسفه خواند و دکترای علوم سیاسی و اجتماعی خود را از مؤسسه دانشگاهی اروپایی در فلورانس دریافت کرد. ویرولی بعدها در دانشگاه‌ها و مراکز علمی گوناگون، از جمله پرینستون، تگزاس در آستین، کمبریج، جورج‌تاون و مؤسسه مطالعات پیشرفته پرینستون، تدریس و پژوهش کرد.
حوزه اصلی کار ویرولی نظریه سیاسی و تاریخ اندیشه سیاسی است. او به‌ویژه درباره سنت جمهوری‌خواهی، آزادی مدنی، میهن‌دوستی، شهروندی، خطابه سیاسی و نسبت دین و سیاست پژوهش کرده است. یکی از محورهای مهم آثار او بازخوانی اندیشه نیکولو ماکیاولی است؛ نه صرفاً به‌عنوان نظریه‌پرداز قدرت، بلکه به‌عنوان متفکری در سنت آزادی جمهوری‌خواهانه.
کتاب «برای عشق به میهن: جستاری در باب وطن‌پرستی و ملی‌گرایی» از شناخته‌شده‌ترین آثار ویرولی است. او در این کتاب میان میهن‌دوستی جمهوری‌خواهانه و ملی‌گرایی تمایز می‌گذارد: میهن‌دوستی را عشقی مدنی به آزادی، قانون و مردم یک سرزمین می‌داند، در حالی که ملی‌گرایی می‌تواند به برتری‌جویی، گذشته‌گرایی، دشمن‌سازی و طرد دیگران بینجامد. از نظر ویرولی، عشق به میهن بدون عشق به آزادی و شهروندان آن میهن معنای سیاسی سالمی ندارد.
ویرولی در آثاری مانند «جمهوری‌خواهی»، «لبخند نیکولو»، «خدای ماکیاولی» و «چگونه ماکیاولی بخوانیم» کوشیده است سنت جمهوری‌خواهی را برای جهان معاصر بازخوانی کند. اهمیت او در این است که مفاهیمی چون وطن، آزادی، فضیلت مدنی و مسئولیت شهروندی را از انحصار ملی‌گرایی و اقتدارگرایی بیرون می‌کشد و آن‌ها را در افق جمهوری‌خواهی، قانون‌مداری و خیر عمومی قرار می‌دهد.